Het ruikt naar lente

Het vriest dat het kraakt. De lucht is overdag strak blauw. We zijn druk in de weer met het hok van de geiten. De uiers van de dames wordt per dag voller en voller. Ik kon vorige week al niet geloven dat het nog voller kon, maar blijkbaar toch. Ik durf dan ook niets meer te zeggen over vandaag of morgen komen de lammetjes. We wachten gewoon af en gaan trouw om de 3 a 4 uur kijken. Ja, ook midden in de nacht. Afgelopen nacht heeft Annalyn gekeken. Het verbaasde haar over hoe mooi de lucht was om half drie in de nacht. Zo ontzettend veel sterren maar geen lammetjes. Snel terug haar bed in. Mijn beurt was om half zes. Ook toen was de lucht nog bezaaid met sterren. Eveneens geen lammetjes. Wel zes paar ogen met de brandende vraag of het al tijd is voor biks. In het kleine schuurtje scharrelen de eenden en Gijs en Guus-gans hebben lawaai voor tien. Ze schreeuwen luid naar Geertje. Het is een roep die je eigenlijk alleen in de lente hoort en als er echt gevaar dreigt.

 

Eergisteren had ik al twee eendeneieren gevonden. 1 mooi wit ei aan de ene kant van het hok en 1 mooi wit ei boven op een bultje stro aan de andere kant van het hok. Gisteren lagen er ineens twee eieren boven op het bultje en was het andere ei verdwenen. Tenminste daar leek het op. Ik heb nog even gezocht onder het stro, maar vond niets.

Vanmorgen lagen de twee eieren er nog steeds. Ik heb inmiddels iedereen thuis ondervraagd als een echte detective. Arjan had het ei niet verplaatst. Annalyn wist nog niet eens dat er eieren gelegd waren. Huub is niet thuis…dus Jeroen moet degene zijn die het ei verplaatst heeft. Zonder ook maar goed en wel gedag te zeggen heb ik hem gevraagd of hij de dader was. Maar nee dus. Tuurlijk niet mam, ik laat die eieren mooi liggen.

Ik vond het maar niks. Straks ratten of toch de roeken… Op handen en knieën ben ik het hok in gedoken vanmorgen. Met mijn handen door het stro rond de plaats waar ik het ei voor het laatst had gezien. Niets. Geen ei, geen gebroken eierschalen. Niets. Ik woel nog een beetje verder naar me toe. En vlak voor mijn knieën ontdek ik het mooiste geschenk van de dag.

 

De hokken zijn bijna af. Het deurtje van het eenden hok/ganzenhok is net af. Gisteren stonden de eenden en de ganzen op de mesthoop. Druk vergaderend en inspecterend of dat misschien de juiste plek zou zijn om hun eieren te gaan leggen. Om de natuur enigszins richting het door ons gebouwde hek te sturen hebben we snel een hekje geplaatst voor de mesthoop. Het doel van dit jaar is zonder twijfel: Het beschermen van alle eieren en kuikens van onze dieren. We hebben er zelfs speciaal zwarte kippen voor aangeschaft.

En dan ineens, terwijl ik vrij ruw met mijn handen door het stro heen maai en er bovendien nagenoeg met mijn knieën bovenop ben gaan zitten. Een prachtig groot wit ganzenei. Keurig door Geertje verstopt onder het stro. Onvindbaar. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan en tegelijkertijd ben ik super trots op Geertje.

Een eerste ei, terwijl de geiten buiten in de sneeuw staan. Bijzonder start van de lente.

 

Als je wilt leren vloeken…

De agenda zei gisteren 131 en vandaag zegt de agenda 132…en ik weet nu al dat de agenda morgen zegt 133. Voor mij is dat een duidelijke zaak van te vroeg. Maar de feiten liegen er niet om.

 

Mijn eerste geit Mieke, die ik van een lieve vriendin had gekregen op mijn verjaardag, hadden we laten dekken bij een boer in de buurt. Het dekken koste tien euro. Contant afrekenen uiteraard. Ze zou gedekt worden door een mooie zwart bonte bok. Mieke heeft een week lang bij de boer gelogeerd. En achteraf ontzettend naïef natuurlijk, want ik heb de bok nooit gezien. Ik ging er gewoon van uit dat de bok 1 van de twee zwart-witte geiten was die op het terrein rondscharrelden. Om papieren en oornummers heb ik ook niet gevraagd.

 

Heel eerlijk vond ik het wel een beetje gênant om rond te rijden met een geit om haar te laten dekken. Daar ben ik inmiddels wel overheen. Een geit is tussen de 145 en 155 dagen drachtig. En vaak bevalt een geit de eerste keer van 1 lam.

Ik was bang dat ik de geboorte zou missen en Mieke niet bij kon staan als ze me nodig had. Dus elke drie uur ben ik bij haar geweest. Niet alleen tussen de 145e en 155e dag, maar ook daarvoor al. Want stel nou dat ze eerder bevalt. Kortom weken op de kop naar de kont van een geit gekeken. Zowel overdag als s ’nachts. En op de ene dag. Ergens rond de 153 ben ik dwars door de wekker heen geslapen en werd ik om half zes met een schok wakker. Hup broek aan. Met blote voeten in de laarzen naar de stal.

 

Mieke kwam naar buiten gelopen. Keek me aan als anders. Ik zuchtte van opluchting. Maar de zucht werd gevolgd door een zacht klein gemekker. Mieke werd gevolgd door een klein wit lammetje. En net toen de eerste tranen over mijn wangen liepen kwam er nog zo’n piepklein wit lammetje achteraan. Nog helemaal nat en klef en besmeurd met van alles. Ik heb brullend de kinderen geroepen. Ze hebben het er nog over. Ze waren misschien nog wel meer onder de indruk van mij dan van de lammetjes. Maar door de vermoeidheid was hun anders bijna nooit huilende moeder omgetoverd tot een enorme jankerd. Baako en Madelief zijn die ochtend geboren. Stiekem toen ik gewoon op 1 oor lag. Gelukkig is alles goed gegaan. Trots bewonderde ik de witte lammetjes waarvan de vader uiteindelijk gewoon een witte geit bleek te zijn. Ik heb mezelf toen voorgenomen om wat beperkter te gaan kijken en mezelf niet volledig te slopen in die paar weken.

 

Maar nu lopen zes prachtige witte dames bij mij in de stal en is het dag 132. Jij en ik weten allebei dat dat gewoon nog 13 dagen te vroeg is. Maar Annalyn belt me op: ‘Mam, er komt melk uit de uiers van Zoe’. “Shit” dat is toch echt een kenmerk dat de bevalling aanstaande is. Binnen nu en een dag of tien is het er zeker. De dierenarts heeft met de echo aangegeven dat er mogelijk drie in haar buik zitten. Extreem veel voor een eerste keer, maar niet uitgesloten.

Lijkt me duidelijk wie Zoe is..

Het hele gezin is dus het hele weekend in rep en roer. Lammerhok…check. Raampje repareren…check, Extra waterbak…check, baby tas met glijmiddel, verloshulpen en handdoeken…check, warmtelamp…check….

Ochtend bezoek aan de stal, de zon is net op. Zoe kijkt vragend wat ik kom doen.

En terwijl de geiten ons overdag goed meehelpen met het verplaatsen van gereedschap, het vasthouden van latjes als je aan het zagen bent en het vooral zo verschrikkelijk mogelijk in de weg lopen, loopt deze dame s ‘nachts in het donker weer heen en weer. Gelukkig zijn het er nu maar zes en is de uiterst mogelijke bevaldatum van de geiten over nog maar twee maanden…zucht. Zou het spreekwoord als je wilt leren vloeken misschien hier op slaan?

De kat van Huub

Annalyn en ik hebben de auto omgekeerd en zijn naar huis gereden, verslagen. Jeroen is naar de Hoofdweg gerend en heeft Poekie van de weg gepakt en tegen zijn borst gedrukt en naar huis gelopen. Zijn koppie was volledig plat gereden. Verder was hij intact. Arjan was onderweg naar zijn broer en heeft ook de auto omgekeerd en is thuis gekomen. We hebben verschrikkelijk staan huilen en zijn nog enorm verdrietig.

Ik heb mijn ex tientallen keren geprobeerd te bellen. Wel contact, maar geen gehoor. En al helemaal geen contact met Huub, Maar hij wil niet dat ik Huub bel in het weekend en negeert mijn telefoontjes. Ik app: Het is dringend.

Mijn telefoon plingt: “ Als er geen mensen in levensgevaar zijn of met spoed zijn opgenomen in het ziekenhuis is het niet nodig om hem van slag te maken” en krijg ik hem dus niet aan de lijn. Ik sputter nog via de app dat het Poekie betreft. Hij weet toch immers hoe belangrijk Poekie voor Huub is. De verslagenheid wordt nog groter. Maar zijn regel is de regel en Huub hoeft het niet te weten. Ik krijg een kort berichtje terug: ” Zie boven!” Kortom Huub gaat maandag naar school, zijn klasgenootjes weten al dat zijn geliefde Poekie is omgekomen afgelopen zaterdag en hij nog niet. En van kinderen kun je niet verwachten dat ze daar rekening mee gaan houden. Mijn ex heeft echt het inlevingsvermogen van een  fout gebrande uitgespuugde pinda. En op het moment dat ik dat zeg ontstaat er een discussie over dat deze uitspraak mogelijk discriminerend is voor de pinda’s. De pinda kan er immers niks aan doen. De mening van het gezin is overduidelijk. Arme Huub. Er moeten weer allerlei kunstgrepen uitgehaald worden om te zorgen dat Huub op een kindvriendelijke wijze afscheid kan nemen van zijn kleine rode vriend. Maandag sta ik om kwart over acht bij school.

We strelen Poekie nog even over zijn zachte vacht. Dankje kereltje. Eigenlijk houden we helemaal niet zo van katten, maar jij…Jij was echt de meest geweldige Kat van Huub, Jij kon werkelijk alles. We gaan je missen.

20 januari 2018

Gelukkig ligt al het glas van de kas al in scherven op de grond en deels al verzameld in de kratten. Eergisteren waaide het zo enorm dat mijn facebook staat bol van de stuk gewaaide hobbykassen. Het was een trieste dag voor alle hobbytuinders. Maar gelukkig ligt het dak nog op de schuur en staan de dieren nog keurig op hun plek. Het frame van mijn nieuwe kas staat nog en de boomhut zit ook nog op dezelfde plek in de boom. Kortom je hoort mij niet klagen.

En na die enorme storm was het vanmorgen gewoon snotglad. Ik bracht Huub naar school en glibberde alle kanten op over de klinkertjes voor ons huis.

Vanuit school ben ik samen met Annalyn doorgelopen naar de geiten. Daar staan niet alleen de geiten, maar ook de ganzen en de eenden. Maar om de een of andere reden benoemen we altijd alleen de grootste dieren en daarmee bedoelen we alles wat onze verzorging nodig heeft. Als we aankomen maken de ganzen altijd een enorme herrie. En nagenoeg elke dag doen ze net alsof ze aan het oefenen voor die prachtige KLM reclame met die inmens sierlijke zwaan die na een flinke sprint sierlijk opstijgt de lucht in. Alleen is deze uitvoering meer de plompe versie. Het waggelt een aantal meters op volle snelheid. Er wordt flink met de vleugels gewapperd. Ze komen toch zeker een halve meter van de grond om dan met hun dikke flappers  al huppend en stuiterend door het dunne ijs te zakken wat op de plassen in de weide ligt. Het is een soort begroeting. Maar dan wel een begroeting die uitstraalt dat je toch echt veel te laat bent. Luid gakkend komen ze je dan tegemoet en als je het hek open doet blazen ze allemaal naar je alsof je de indringer van het jaar bent. Wij zijn inmiddels niet meer onder de indruk.

We geven de ganzen wel als eerste eten, want anders lopen ze ons steeds in de weg. Het spreekwoord: Brutalen hebben de halve wereld klopt gewoon.

De geitjes hebben ook altijd honger. Krijgen ook altijd te weinig biks. En het hooi wat niet in de ruif zit maar net bereikbaar is als je je tong zo lang mogelijk maakt door het hek is het aller aller lekkerste.

Sinds de geiten er zijn hebben ze nog niet op het tafeltje gestaan in de schuur. Tenminste we hebben het niet gezien. Maar vandaag…zowaar. Desi staat bovenop de tafel. Ze heeft de brokjes die ik neergelegd had al gevonden.

Het hekje van de schuur staat open. De dames komen nieuwsgierig naar buiten. Het is ze eigenlijk een beetje te fris om de neus, maar de nieuwsgierigheid wint.

Ik heb inmiddels prei en spruiten uit de tuin gebikt en ook nog wat pastinaak. De dikke vette klei zit aan de pastinaken vast gekleefd. Ik neem in mijn emmertje dan ook net zoveel klei mee naar huis als pastinaak. Maar dat mag de pret niet drukken.

Het menu voor vandaag: Een spruitenovenschotel. Je vindt het recept op de pagina recepten. (klik hier).

Ook heb ik de vriezer maar eens omgekeerd, want het nieuwe seizoen begint al, de zaadjes liggen klaar om gezaaid te worden. Maar in mijn vriezer zitten nog kilo’s prachtige tomaten. Geel, oranje, tijger, rood, bijna alle kleuren van de regenboog.

Ook staat de plank in de kelder nog vol met tomatensaus. Kortom tijd voor ketchup. Vier kilo tomaten, appelazijn, wat rietsuiker en nog een kruidenbuiltje met knoflook en verse laurier. Het recept vindt je hier.

15 januari 2018

Scherven brengen geluk zegt men. Nou geluk hebben we genoeg en scherven ook. De kas op de moestuin is volledig uit zijn voegen gewaaid. We waren er al bang voor.

Met mijn ex heb ik de kas ooit opgehaald toen ik zwanger was van mijn jongste, Huub. Nadien vele mooie en mislukte oogsten meegemaakt in de kas, maar ook vooral veel scherven. Door het enigszins bejaarde systeem vlogen elk najaar bij een goede storm de glasplaten om je oren. Na mijn scheiding en de verkoop van het huis heb ik de kas aan lieve buren gegeven. Maar uit het niets. Zo ineens vorig jaar…kreeg ik de kas weer terug. Ik was dolgelukkig. Ben ik nog overigens. Maar ondanks dat Arjan de kas liefdevol en precies in elkaar heeft gezet en hij strakker en rechter staat dan ooit waaiden de glasplaten ons weer om de oren. En niet een beetje. Gewoon ronduit gevaarlijk. De glasscherven stonden tientallen meters verderop rechtop in het gras gespiest. Tijd om de moed op te geven en een andere weg in slaan. De kas hoeft natuurlijk ook niet perse bekleed te zijn met glas. We hebben rondgekeken en we hebben bij een winkel prachtig kaszeil gevonden. Niet stuk te krijgen en goed op te rollen voor iedere najaarsstorm. Daarnaast ook nog eens budgetvriendelijk. Dus nu voor de laatste keer hardleers scherven rapen. Kilo’s!

Maar ondertussen ook nog steeds aan het oogsten uit de tuin. De boerenkool smaakt heerlijk en ook de pastinaak en de winterwortels zijn zalig. Zelfs kunnen we zo nu en dan nog wat snijbiet en selderij oogsten en staat er regelmaat kool op het menu.

En ondanks dat het niet in de planning lag hebben we zes prachtige melkgeiten op stal gekregen. De dames zijn nog niet gewend om naar buiten te gaan en het natte weer liet het ook niet echt toe. Maar nu het eindelijk wat droger is laten we het deurtje van de warme stal open zolang wij in de moestuin bezig zijn. Je kunt inmiddels zien dat de dames er gewoon op wachten. De ene heeft de buik al boller dan de andere. (Ze zijn namelijk nog drachtig ook) Als ik op het pad richting de moestuin loop te fluiten staan ze al met hun bolle buiken omhoog tegen het hek. De biks is lekker, maar naar buiten is nog leuker.

En dat nieuwsgierige gemekker maakt het opruimen van het glas een stuk gezelliger. Geluk zit heel dichtbij de scherven.

november 2017

Zo in de nazomer van 2017 denken we al uitgebreid aan 2018. We evalueren 2017 lang en grondig. Wat ging er goed. Wat ging er minder goed.

Wat dit jaar vooral tegenviel door de natte zomer was de enorme berg onkruid. Vooral de paden schoonhouden was een kriem. Niet te doen gewoon. En daarnaast waren we (eerlijk gezegd ik) met voorzaaien wel heel erg laat. Ver in april gingen de tomaten pas de tuin in en daarom hangt de kas nu dan ook nog vol. Beetje jammer.

Vandaar de rigoreuze beslissing die al een paar jaar op de loer ligt; We gaan de borders afbakenen en houtsnipperpaden aanleggen. Ondanks dat het weer niet echt top is en het haar bijna van mijn hoofd af waait hebben we piketjes gezaagd en de grote lijnen uitgezet. Het hout is gebracht. We gaan er voor.. opgeruimd en strak de winter in. Zodat we een vlotte start kunnen maken in 2018.