Het regent lammetjes

Vanmorgen om zes uur opgestaan. Kleren aan, jas aan, laarzen aan en met de honden aan de riem naar de dieren. De geiten hebben stuk voor stuk staan bunkeren in het biks alsof ze in geen jaren genoeg te eten hadden gehad. Nadien met mijn man mee naar de stad. Even de tijd doden in een winkel, want Arjan moest nog een huis taxeren. Boerin als ik ben verkies ik de Welkoop dan boven het winkelcentrum, Nadien hadden Arjan en ik samen nog een afspraak. Na een zeer prettig gesprek zijn we naar huis gereden. Ik wederom laarzen aan, dikke jas aan. En door naar de geitjes. Niks bijzonders te zien op het eerste gezicht. Of toch. Roos heeft een bloederige sliert aan haar ‘billen’ hangen. Ik kijk nog eens beter en zie dan een klein wit kontje onder haar buik vandaan steken. Gewoon al helemaal fris, schoon en droog en vooral heel wit. En ik had overal rekening mee gehouden, maar niet met Roos. Roos verwachtte in mijn beleving over een week of twee.

Na het eten van een broodje weer terug naar de stal. Roos staat inmiddels in de weken geleden ingerichte kraamkamer samen met haar zoon Abel gelukkig te mekkeren. Maar zoe kijkt me wazig aan. Eet niet mee met de rest en loopt af en toe wat ongedurig in het rond.

Ze zoekt me steeds op. Blijft bij me staan en kruipt met haar hoofd stijf tegen me aan. Ik besluit de tijd te gaan nemen en rustig op de grond te gaan zitten. Zoe staat stijf naast me, af en toe loopt ze een rondje, schraapt wat met haar pootje over de grond maar feitelijk is er niks te zien. Annalyn, mijn dochter is er inmiddels bij gekomen. Het is bijna drie uur en huub moet van school gehaald worden. Zoe laat niemand bij me in de buurt komen. Ze jaagt iedereen bij me weg. Net op het moment dat Annalyn naar school wil lopen gaat Zoe nagenoeg bij me op schoot liggen en begint als een gek te kreunen. De persweeen zijn begonnen. Annalyn kijkt en ziet dat het lammetje in aantocht is. Misschien toch maar even naar school bellen.

‘Sturen jullie Huub naar de moestuin?’ De juf beloofd dat te doen.

Inmiddels ligt Zoe half over me heen en ziet Annalyn de pootjes. Ze maakt filmpjes met mijn telefoon als een echte proffesional. Ik kan immers niks zien.

Mam, ik zie het bekje en het tongetje.

 

Zoe gaat staan en perst een paar keer flink en het witte lammetje wordt geboren. Ze heeft eigenlijk geen interesse. Ze likt even als we het pasgeboren bokje onder haar neus houden, maar dat is het dan ook. We besluiten ze apart te zetten in de tweede kraamkamer. Huub is inmiddels binnengelopen en ziet net dat er iets zwarts uit Zoe komt. De nageboorte roept hij. Maar nee het is het tweede lammetje.

Zodra het tweede lammetje begint te mekkeren begint Zoe als een gek te likken. Van de ene lam naar het andere en weer terug. Prachtig om te zien. Binnen een half uur staan de beide lammetjes alsof ze er al dagen zijn en drinken keurig bij hun moeder die er zelfs haar achterpoot voor optilt zodat haar pasgeboren kroost er wat beter bij kan. Geboren moeder.

Ze kijkt me aan. Ik knuffel haar even. Ben trots op je meid.

Op dat moment wisten we nog niet dat de andere vier ook binnen 48 uur zouden bevallen. Binnen twee dagen stond het hok overvol. Moeders licht gestrest want met regelmaat is hun kroost er vandoor, maar na een paar dagen keert de rust terug en kan het grote genieten beginnen. Wel met wallen onder de ogen, dat dan weer wel.

De baby is wakker

Onvoorstelbaar. Zo schrijf ik dat er melk uit de uiers komt en dat ik verwacht dat ze ieder moment gaat bevallen en zo ben je twee a drie weken verder en is er nog steeds geen enkel lammetje. Kortom mijn inschattingsvermogen staat ter discussie.

En geloof me na twee weken elke nacht twee keer je bed uit hangt dan aardig je keel uit. Elke keer dat we bij de stal kwamen keken de geiten ons aan met een blik. Wat doe jij hier nou?

Bovendien vroor het dat het kraakte. Min tien midden in de nacht, min acht overdag met een straffe oosten wind. Als je dan geboren wordt in een schuur zonder stroom, zonder licht, zonder verwarming, begin je toch echt met een achterstand.

We hebben dan ook alles uit de kast getrokken. Gaskachel uit Zuidbroek, warmtelampen uit Noorwegen, aggregaat uit Hoogezand, Lampjes van de Action. En ondertussen hebben we ons brein gepijnigd hoe we toch een camera geinstalleerd konden krijgen op afstand. Meerdere avonden zoeken op sites om steeds weer tot de zelfde conclusie te komen. Geen stroom, geen camera. Maar toen ineens: Is er geen babyfoon app? En jawel. Gewapend met een selfiestick en Huub zijn telefoon naar de stal. En dan hebben we zowaar beeld en geluid.

Het is bovendien zo leuk om in de stal te kijken. Bovendien is je verwachting niet altijd gelijk aan de realiteit. We hadden verwacht een gezellige kudde geiten te zien die lekker tegen elkaar aan kruipt in de hoek. Helemaal het nu zo koud is. Maar niks is minder waar. De dames liggen rondom op elk een eigen plekje in de stal. En bovendien liggen ze ook nog altijd op de zelfde plek. Dus een beetje een gevalletje: Mijn helft, jouw helft.

Bovendien slapen geiten best wel heel erg veel. Eigenlijk liggen ze een groot deel van de nacht in de stal en liggen ze wat te herkauwen, maar ook knijpen ze met regelmaat een oogje dicht.

 

Nu ik de app heb geinstalleerd bespaard het me het middennachtelijke uitje naar de moestuin. Ik kan op de beelden aardig zien of er onrust is. De wekker staat op drie uur. Ik check dan ook even de stal. Bij rust draai ik me lekker weer om.

De eerste nacht nadat ik de app had geinstalleerd wilde ik me ook tevreden weer omdraaien. Ineens kwam er een lawaai uit mijn telefoon. Een rood scherm scheen me tegemoet. ‘De Baby is wakker”  stond er op.

Helaas nu bij dag 149 is er nog steeds geen baby wakker. Tenminste niet in de stal. En ondanks het kleine fortuin wat we inmiddels gespendeerd hebben om een vorstvrije stal te creëren zijn we blij dat de vorst voorbij is en we weer lekker kunnen genieten van het frisse lente zonnetje.