De toegevoegde waarde

Zo kijk je ergens maanden naar uit en zo ineens is de laatste dag alweer voorbij. Vandaag de derde dag Masterclass bij Doetie. Ambachtelijke zuivelbereiding. 

Gisteren met een overvol hoofd naar huis maar vanochtend stond ik tot vreugde van mijn man alweer om half vijf te stuiteren. En ik heb niet eens ADHD. Gewoon de  aangewakkerde enthousiasme. Om vijf uur ben ik maar van ellende uit bed gestapt en beneden in de keuken aan de slag gegaan. Kefirkorrels verversen, eieren verpakken, kelder opruimen, deeg maken. Ach ja wat doe je ook anders op zondagmorgen. 

Uiteraard ruim op tijd, bepakt en bezakt met alles wat ik denk nodig te hebben, arriveer ik in Jubbenga. De geiten van Doetie kuieren alweer relaxed in de vroege ochtendzon. 

Een groot deel van de cursisten zijn er al. Er heerst een, we zijn samen op kamp geweest, gevoel. En zo voelt het ook echt. 

We mogen meekijken hoe Doetie Gouda kaasjes maakt en het begin. Maakt van blauwe kaas. Ook verwerken we de verse kaas en proeven we tientallen verschillende soorten yoghurt. Zo bijzonder dat een eetlepel starter zo het verschil kan maken op het eindproduct. 

Ook mogen we een kijkje nemen bij het pekelbad in de kelder waar ook de andere halfharde kazen liggen. Voor de lunch moeten er nog meerder potten melk worden omgetoverd tot boter en karnemelk. Met her en der wat ontploffingsgevaar en witte spetters veranderd de een na de andere fles tot klontjes en waanzinnig lekkere karnemelk. 

Lees verder De toegevoegde waarde

De kat op het spek en dat soort dingen..

Vandaag de tweede meesterklas ambachtelijk kaasmaken gevolgd. Mijn hoofd klapt bijna uit elkaar. Ik doe zo mijn best om alle verhalen links en rechts van me op te zuigen dat mijn hoofd er halverwege de middag de brui aan geeft. Een rondje door de stallen en paar dikke knuffels van die, toch best wel leuke Toggenburgers, geeft weer wat ruimte.

 

Vanmorgen naast verse kaas, gezien hoe creme fraiche ontstaat. Ook kwark, brie, roodschimmel en blauwschimmel zijn de revu gepasseerd. Mijn grootste conclusie en tevens mijn doel om uberhaupt in eerste instantie aan de cursus mee te doen is behaald. Ik weet wat ik fout deed. Tenminste dat denk ik. Te zuur, fout schoonmaakmiddel en te snel. Ik wilde in eerste instantie opschrijven; te schoon…maar ik denk dat er dan een aantal familieleden ernstig in de lach schieten. Ik en te schoon zijn absoluut twee verschillende dingen. Maar het toeval wil dat ik zo graag wilde dat mijn geitenkaas ging slagen dat ik me echt de blubber heb geboend. En dan ook nog met een schoonmaakmiddel die oxideert en in de wijnmakerij gebruikt wordt. Maar achteraf niet handig voor kaas. Daarnaast heb ik mijn brie-tjes gewoon veel te snel en te gretig verpakt in bakken met een hoge luchtvochtigheid. Alle onderdelen juist. Precies zoals het moet. Alleen…te snel. Ik had moeten wachten tot de korst goed gevormd was. Ach gelukkig staat er een nieuw seizoen voor de deur.

Ook hebben we vandaag alles geleerd over allerlei schimmels en zuren. Kattehaarschimmel wel te verstaan en ook vetten. Kleine vetbolletjes en grotere vetbolletjes. Kefir, kwark..tjonge jonge. Ik schrijf het nu even kort op. Maar je zou mijn aantekeningen boek moeten zien. En dan heb ik ook nog stiekem het idee dat ik ten opzichte van die andere geweldig actieve, spontane leuke boerinnen het meest kaas heb gemaakt. De andere boerinnen hebben geweldige dingen gedaan op andere vlakken. Een boerin uit Belgie verkoopt eigen gemaakte boter en karnemelk. (veel en veel te goedkoop, maar dat is een ander verhaal) en een andere vrouw heeft een echte Kefirboerderij. Stuk voor stuk fantastische vrouwen. Sommige zelfs gewoon alleenstaand boerin. Ik neem mijn petje voor hun af. Al voelt deze cursus voor mij als enorm de kat op het spek binden. Iedereen die mij kent weet dat ik naast niet de grootste poetser een passie heb voor zelf maken. Pfff ik zou er zo weer mijn beroep van maken. Maar dan is een cursus zakenvrouw ook nog wel op zijn plek. Ik ben in staat om mijn kont weg te geven. ( Op zich niet zo’n gek plan).

Maar nu op naar morgen. Nog een dag met half harde kaas en yoghurt. En vast nog een heleboel meer. Geheel ter zijde overigens..Mocht iemand vandaag onze kat zien lopen. Terwijl ik dan weer ontnuchterd naar de baas mag, mag hij zijn balletjes inleveren bij de dierenarts. Kortom wij laten ons vandaag nog maar even heerlijk op het spek binden vandaag.

Ambachtelijk kaasmaken bij Doetie

Vanmorgen open ik mijn Facebook, eigenlijk als een soort automatisme. Ik lig nog warm in mijn bed. Arjan ligt lekker knus tegen me aan. Het eerste wat ik zie is een herinnering van vier jaar geleden. Een foto met kaasjes onder mijn oude pers. Met appels in een mandje als gewichten. Geitenkaas.

Ik weet gelijk wat ik ga doen vandaag. Ik ga naar de masterclass ambachtelijk kaasmaken bij Doetie. Het borrelt in mijn buik. Hier heb ik echt ontzettend zin in. Waar ik op andere momenten nog wel eens crowed mijdend kan zijn heb ik nu gewoon zin in om met twintig gelijkgezinden me te verdiepen in kaas, kaas en nog eens kaas. 

Al weken wil ik eigenlijk wel weer schrijven over ons DOP project. Ondanks dag het niet zo lijkt zijn we er best behoorlijk mee bezig. DOP is gewoon een woord geworden in ons huis. Laatst had ik groentenchips gemaakt van de laatste groenten uit de moestuin. Huub die wel pap lust van groentenchips stak zijn duim omhoog en zie in 1 vloeiende zin: Dat heb je DOP gedaan mam! 

Maar nu de kaascursus. Want waarom ga je naar een kaascursus als je al kaas maakt. Nou ik was gewoon helemaal niet tevreden. Hoe harder ik mijn best deed hoe meer er mis ging eigenlijk. Ik had steeds kleine belletjes in de kaas. Een juiste smaak maar gewoon kleine minigaatjes. En als ik de camembert stierlijk verwaarloos wordt ie goed en als ik probeer het proces duidelijk bij te houden en te vertroetelen wordt het een sompig geheel. Kortom tijd voor meer achtergrond zodat ik beter weet wat ik wel en niet moet vertroetelen. 

Ik stap uit bed en spring onder de douche. Ren naar de geiten die natuurlijk rustig hun tijd nemen om te eten terwijl ik Betsy knuffel. Ik drink nog snel een kopje, door mijn lieve man gemaakte, cappuccino met een bakje kwark en nadat ik nog drie keer iets vergeten ben zit ik in de auto richting Jubbega. 

Doetie haar geiten, Toggenburgers, dartelen door de wei naast de boerderij. Een enkele Zaanse geit staat er tussen als verwilderde reus. In de kaasmakerij wordt nog hard gewerkt maar de koffie met geitenmelk staat al klaar. Als echte hobbyist hoop ik dit naar nog lekkerdere kaasjes te gaan maken… wordt vervolgd.