Dag Harry

Harry vanmorgen, laatste ochtend met de meiden.

Harry heeft met recht de boel even flink op zijn kop gezet bij ons. De dames waren helemaal in de war de eerste dagen door dit mannelijk bezoek. Harry zelf was niet bij de meiden weg te slaan. Hij vond ze geweldig. Ondanks dat hij het af en toe flink te verduren kreeg door mijn gehoorde hormoonbommetjes. Na flink wat gekwispel en gedraai vermoeden wij dat het grootste deel van de dames inmiddels wel drachtig zal zijn. Na twee cyclussen is het tijd voor Harry om te gaan. Voor de dames weer rust en ook voor ons weer fris en fruitig bij de geiten vandaan. De bokkengeur kleeft aan je kleding als kleefkruid. En bokkengeur is niet echt mijn meest favoriete geurtje. 

Harry hield de afgelopen weken gepaste afstand. Hij was de, voor beide partijen slopende jachtpartijen, nog niet vergeten zo te zien. Ondanks dat Harry zijn best deed om uiterst voorzichtig te zijn won zo nu en dan de nieuwsgierigheid. Als ik het deurtje van de melkstal open had laten staan stond hij er binnen een paar minuten in en ook als ik een handje bietenblad of snijbiet aanbood was hij toch te nieuwsgierig om het te weerstaan.

Nog ruim snijbiet te oogsten tussen de nieuw gevulde paden.

Kortom hij had een schootbokje kunnen worden. Ondanks dat we er wat tegenop zagen om Harry te vangen liep hij vanmorgen ook nieuwsgierig net als anders de melkstal in en kon Arjan hem zo pakken. Met Harry onder de arm naar de volgende eigenaar. Er wachten vier witte hoorn loze dames op hem. Bij Sylvia mag hij blijven. Ze heeft de ruimte en geen moeite met de bokkengeur. Fijn voor Harry. We zijn benieuwd of de lammetjes op hem zullen lijken.

De dames in diepe rust.
Siësta bij de ganzen en de eenden

Verder hebben we de dag gevuld met het verslepen en verspreiden van houtsnippers. Het opruimen van de weides en het schoonmaken van de bedden in de moestuin. De geiten zijn voorzien van vers hooi en lekker eten en ook de eenden en de ganzen genoten van de nieuwe snippers in de wei. Halverwege de middag was het genoeg. Siësta in de wei en wij waren klaar voor de dag. Dag dag, dag Harry!

Zoek de verschillen

De eerste herfstbladeren dwarrelen van de bomen. Het grut heeft herfstvakantie en gezien onze zomervakantie wat in het water was gevallen en het in teken stond van mijn onhandigheid zijn we afgereisd naar ons geliefde Umbrië. Al een paar jaar zijn wij verknocht aan het kneuterige Gubbio en krijgen we een welkomstknuffel als we ons favoriete restaurantje binnenkomen. Maar deze herfst besluiten we onze blik te verbreden. Over de heuvels om precies te zijn. We willen kijken of de in het voorjaar zo geliefde Monte sibili en de in bloei staande piano grande in de herfst ook mooi zijn. Het zal er vast een stukje minder toeristisch zijn. En als echte plattelands Groningers hebben we het ook liever rustig. 

Rood gekleurde herfst heuvels in Umbrie.

Na een fantastische route waar het links nog mooier is dan rechts. En het na de volgende bocht nogmaals mooier is dan na de vorige. Een variëteit aan bomen die hun herfstkleuren laten zien; Donkergroen, oranje, geel, helderrood. Een pallet van kleuren waar de betoverende bergdorpjes met hun witte muren fel tegen afschijnen. Het landschap en het uitzicht is zo wisselend dat het enige mijn gezin verveeld is dat ik na elke bocht de auto uit spring om een foto te maken met mijn nieuwe rode camera. 

Het dorpje Labro, Umbrie, Italië.

We rijden door een enorme vallei omringd door golvende bergen. Zou dit de Piano Grande zijn? Wel heel mooi hoor. Maar we hadden er toch een wat andere voorstelling van. Misschien is het in de zomer wel gewoon mooier. We zien veel blokkerige nieuwbouwhuizen en wat slordige leegstand. De omgeving oogt grauw alsof de glans er af is. We slaan een smal weggetje in en na een aantal kilometer zien we een prachtig restaurant waarvan de voorgevel volledig is ingezakt. Ik moppel iets van;” Niet goed gebouwd voor al die sneeuw hier in de winter.” en we vinden het maar raar dat het niet wordt gerepareerd. Het oogt verlaten. Niet veel verder, na bocht achthonderdzesentachtig ofzo, valt onze mond open. Dit is de piano grande…Dat moet, dat kan niet anders. We gaan letterlijk en figuurlijk op de rem.

Piano Grande in de herfst

Een grote zacht groene vlakte omarmd door bergen die zo glooiend dat ze knuffelbaar lijken. Ook zonder de bloemen is de piano grande. (In het Nederlands betekent het de ‘grote stilte, adembenemend mooi. 

Na duizend foto’s van de vallei, de knuffelbergen en het pittoreske dorpje op de achtergrond rijden we stil door de vlakte. We zien een kudde koeien en kuddes schapen. Wat ons opvalt dat er tussen de kuddes campers staan. Het zal wel de moderne variant zijn van een schaapsherder. Ook in de bergen gaan ze natuurlijk met hun tijd mee. 

Midden op de piano grande is een woonwagenkamp met paarden. Ik zoom in op de paarden. Ik klik en voel me trots over mijn geslaagde plaatje. Al verwonderend rijden we door. En dan ineens valt me iets op. Het pittoreske dorpje wat ik inmiddels al een keer of twintig op de foto heb gezet bestaat eigenlijk uit puin en nog maar een handjevol recht op staande huizen. Ik heb in de afgelopen jaren wel eens wat gelezen over een aardbeving. Maar was dat hier?

Kudde paarden op de Piano Grande.

In de nacht van 23 op 24 augustus van het jaar 2016 wordt deze regio door een zware aardbeving getroffen. Meerdere dorpjes zijn door de schok in een klap met de grond gelijk gemaakt. Honderden mensen vinden de dood. Wegen zijn onbegaanbaar geworden. Duizenden gezinnen zijn dakloos. Eind oktober van datzelfde jaar scheurt een van de knuffelbergen in de buurt van castelluccio door een forse naschok. Wat nog stond in dit pittoreske dorpje is niet meer te redden. Hulpverlening komt moeizaam op gang. De zittende president beloofd gouden knuffelbergen maar niemand geloofd de regering. Zoals het er nu uit ziet was dat gevoel meer dan terecht. Geld verdween in de zakken van de maffia. Wegen worden mondjesmaat hersteld. Midden in het dorpje castellucio verkopen de bewoners hun linzen en handelswaar aan de enkele toerist die net als wij niet had meegekregen dat de piano grande letterlijk een grote stilte is geworden. De inwoners hebben de moed opgegeven. Ze verwachten niet dat Castellucio nog zal worden herbouwd. In de bouwkeet die dienstdoet als winkeltje hangt een zweem van verdriet en ellende. Ik koop zoveel linzen als mijn handen kunnen houden en keer terug naar de auto. In het dorp neem ik geen foto’s. Alleen al door het daar zijn voel ik me een ramptoerist. 

Ontdaan kijk ik naar de foto van de grote kudde paarden waar ik zo trots op was en kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Ook daar is het ingestorte dorpje al duidelijk te zien. Maar soms zie je alleen wat je wilt zien. 

Ontdaan vervolgen wij onze weg, maar al gauw merken we dat er in dit geval niet meer zoveel wegen naar Rome leiden. De ingestorte route is afgesloten en we moeten rechtsomkeert langs de weg hoe we gekomen zijn. Tientallen kilometers om. Genoeg tijd om na te denken. Zoek de verschillen: In ons dorpje worden onze huizen ook verwoest door aardbevingen. De oorzaak is echter geen natuurgeweld maar menselijk handelen en economisch gewin. Ook bij ons gaan grote sommen geld naar instanties die uit zijn op financieel gewin en komt er geen cent bij de bewoners. Bij ons zijn er nog geen doden gevallen. In tegenstelling tot onvoorspelbaar natuurgeweld weet iedereen hier welk risico we lopen en kijkt de overheid hoofdschuddend toe. Ik voel een enorme verbondenheid met de bewoners van Castellucio. Hoe lukt het ons om de ogen van de politiek te openen? Zal ik ze uitnodigen om linzen te komen eten? Ik heb genoeg. 

Harry in de Warrie.

De melkperiode is wat kort en abrupt geweest dit jaar. Ik had vele plannen. Maar helaas gooide mijn rechterhand roet in het eten. Mijn duim wees halverwege het jaar niet meer omhoog maar naar beneden. Niks geen ‘dikke goedzo’, zoals mijn kinderen en ik vaak zeggen. 

Dus midden in het moestuin seizoen afscheid genomen van 1 van mijn handwortelbeentjes. Zoals ik ben ging ik ervan uit dat ik herstel wel even tussendoor zou doen. Net als appeltaart bakken, kaas maken en het doen van de was. Maar helaas had ik me wat vergist. Na vier weken gips ging mijn hand in een spalk. Mijn duim herstelde geweldig maar mijn pols weigerde elke functie, behalve dat hij akelig zeer deed als ik mijn hand probeerde te gebruiken. Na veel afwisselend deprimerende en opbeurende gesprekken, lieve bezoekjes van collega’s, het stoppen met melken omdat mijn kinderen en man niet aldoor alles voor me kunnen doen is het nu zover dat ik stiekem weer een beetje vooruit kan kijken. 

De hele zomer heeft de moestuin geen verzorging gehad. Onkruid torenhoog.  Desalniettemin staat er toch her en der heerlijke groente. Confrontatie mijdend als ik ben heb ik de moestuin de laatste weken weinig gezien. Volgend jaar nieuwe ronde en nieuwe kansen. Maar zonder lammetjes geen melk en zonder bok geen lammetjes. We wilden dit jaar eigenlijk een witte bok. Arjan heeft het echter al wel druk genoeg met mantelzorgen. Afstand wordt dan ook terecht in tijd om gerekend. Maar gelukkig verscheen er een bok op internet die bijna het eemskanaal had over kunnen zwemmen. Zes minuten rijden en we zijn verzekerd van lammetjes. 

Zo in oktober is het om acht uur al donker. Harry de zwartbonte bok schreeuwde moord en brand toen hij werd ingeladen in de trailer. De beloofde dames brachten daar geen verandering in en dus reden we snel de zes minuten terug naar huis. 

Harry uit de kar. Hup in de wei. En blèren dat Harry deed. Hij schreeuwde nog steeds alsof we hem beter het nummer van de kindertelefoon hadden kunnen geven. Arjan en ik deden rustig ons voerrondje. Water verversen, hooi bijvullen, brokken geven. Ik sta er wat voor spek en bonen bij. Maar dat mag de pret niet drukken. Harry rende ondertussen door zijn nieuwe weide. 

‘Hij wordt al rustiger.’ Zei Arjan opgelucht. Ik luisterde even en hoorde zijn geblaat nog steeds maar niet meer dichtbij. Oh-Oh…Harry was uitgebroken. In de verte zagen wij een paar weilanden verder op een klein wit vlekje door de wei racen. 

Daarop volgden twee zware uren voor ons en voor Harry. Harry heeft ons bewezen dat hij geen watervrees heeft en sneller is dan een opgevoerde tijger met acht poten. 

Nadat dochter kletspoten had gekregen, zoon tot zijn middel in de sloot had gestaan, Harry heiligschennis had gepleegd op begraafplaats waren we er klaar mee. Niet te vangen. Morgen weer een poging. 

Man, ik en onze drie helden gingen mee terug naar huis voor een warme douche. Om zeven uur de wekker gezet. Dit was ietwat te enthousiast. Dus met manlief met een kop koffie gewacht tot de zon op kwam en we buiten zonder lamp iets konden zien. Daar stond Harry. Smachtend voor de wei als een kind voor een snoepwinkel. Maar naar ons keek hij waakzaam alert en vooral uitgerust. We hadden geen schijn van kans. 

Nadat ik Huub naar school had gebracht ben ik doorgelopen naar de moestuin en de geiten. Het hekje van de geitenwei heb ik opengezet en binnen enkele minuten stonden al mijn meiden in mijn verwilderde moestuin. Ze waren helemaal niet te beroerd om mij te helpen met het verwijderen van onkruid en de toevallig goed gelukte spruiten waren ook erg in trek.

Niet lang daarna stond Harry op gepaste afstand te kijken. Toen Zoë, de aanvoerder van mijn geitenbende even polshoogte wilde nemen bij deze bezoeker, glipte Harry de wei in.  Snel het hek dicht. Toen stond Harry binnen en mijn tien meiden buiten de wei. Ook handig. 

Gelukkig ging Harry even de stal verkennen en kon ik snel mijn meiden roepen die nieuwsgierig als ze zijn gelijk aankwamen. Harry was opnieuw even Harrie in de warrie van al die vrouwelijke aandacht. Maar vanmiddag had Harrie al dikke sjans. De afschuwelijke bokkengeur, die vanaf honderd meter te ruiken is, had duidelijk het Axe effect op mijn meiden.  Dus de bok is er. De lammetjes komen vast en zeker halverwege maart en kan ik weer melken! 

Meat vijf keer geitje


De bokjes vanmorgen in de trailer.

Al eerder schreef ik over de slacht-dag van mijn bokjes. Vanmorgen om kwart voor zes ging de wekker. Om zes uur stonden mijn man en ik, maar ook mijn dochter en zoon in de kleren. Op naar de wei. Laatste check van de papieren, laatste check van de trailer. Niks wordt aan het toeval over gelaten op deze dag. We hebben afgesproken Kroon (de slachter) dat we de bokjes om 7 uur stipt brengen. We willen de stressperiode voor de bokjes zo kort mogelijk. Dit jaar gaan er vijf bokjes voor de slacht. 1 bokje mag blijven. Hij gaat over een paar weken naar een nieuwe woonplek. Al sinds de geboorte van de lammetjes heb ik de bokjes op marktplaats aangeboden. Voor slechts een tientje. Gewoon om ze het leven te gunnen. Maar andere reacties dan van ‘Snakelover’ en ReptileB heb ik niet gehad. Natuurlijk ken ik ook een mannetje die de bokjes graag ophaalt en verscheept naar weet ik veel waar. Maar dat wil ik niet. Met een knoop in onze maag geven we de lammetjes hun biks en kunnen ze rustig 1 voor 1 naar de trailer brengen. De achterblijvers kijken ons wat verbaasd aan. Het ochtend ritme is anders dan anders. 

Betsy aan de fles
Onze varkens lekker aan het badderen op een warme zomerdag.

Deze week staat het nieuws bol van de bezetting van de varkensboerderij in Boxtel. 120 activisten uit diverse landen hebben de boerderij bezet. Tien uur lang. Ik ben geen voorstander van grote megastallen. Integendeel. Meerder jaren heb ik varkens gehouden voor eigen consumptie. Vertroetelde mormels waren het. Ook toen zij naar de slacht gingen voelde ik me er meerdere dagen echt naar van. Maar ze hebben geleefd zoals ik ze het gunde en ze hebben gegeten wat ik wilde. We zijn ondanks alles geen vegetariër geworden. Wel eten we beduidend minder vlees. Van de zeven dagen in de week vlees zijn we langzaamaan terug gegaan naar vier. Wat we kopen kopen we bewuster. Maar ik realiseer me ook dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Wij zijn bevoorrechte mensen. Vanmorgen in de we-zijn-net-thuis-van-de-slachter-dip zaten we een kop koffie te drinken en hebben we nog even Pauw gekeken op onze mobiele telefoon. Een debat tussen de activisten uit Boxtel (Meat the Victems) en veehouders. Mij zakte de broek af. Naast een fantastisch toneelstukje over het biggetje Rosie waarvoor de vrouwelijke activist absoluut en rol in Goede Tijden Slechte Tijden verdiend, verbaasde ik me over de oneindige kortzichtigheid. Natuurlijk is het niet goed dat er 13-14 procent van de biggen overlijdt. Maar ik begrijp het wel. Meer biggen per zeug. De baarmoeder wordt niet groter dus de ruimte wordt verdeeld door meer biggen en er zijn altijd dan wat achterblijvers. Hoe beter het gaat met de geiten en meer reserves ze hebben hoe groter de kans op meerlingen. Bij vierlingen is er ook altijd 1 wat kleiner. Zelfs bij tweelingen is dat zo. Onze Betsy delfde het onderspit bij haar twee keer zo grote broer. We hebben er alles aan gedaan om het goed te laten gaan en dat is in Betsy haar geval uitstekend gelukt. Maar het mislukt ook wel eens. Voor Betsy was het echt een bubbeltje op zijn kant. 

En als we kijken naar de natuur. Van een gemiddeld eendennest wordt 90 procent voortijdig opgegeten. Dit gold voor onze ganzen ook. Ondanks alle zorg die we er aan besteden. Vorig jaar van de 8 ganzenjongen geen 1 over kunnen houden. Vanuit de lucht gegrepen door roofvogels. De laatste twee waren al te zwaar om te tillen en zijn overleden aan hoofdletsel die de buizerd had veroorzaakt met zijn snavel. Binnen houden in een hok is geen optie. Ganzen zijn grazers. Zeg het maar….

Of kijk eens naar de Oostvaarder plassen. Bijvoeren moet, afschieten mag niet? Hoe gaan we dit in stand houden. Wat als we alle bokjes aanhouden of alle hanen? Alle stieren? Hoe reëel is dat? Willen we met elkaar nog wel reëel zijn? Ik had nog wel een paar vragen gehad voor deze activisten. 

Hij blijft…en mag over een paar weken mee naar een nieuw huis.

Voor onze bokjes is de keuze gemaakt. Niet de leukste keuze maar we hebben er wel alles aan gedaan om het zo goed stress loos mogelijk te doen. Uit eerbetoon verwerken we de bokjes volledig tot droge worst, salami, ham, bouillon en saté. Ze zijn geslacht door een slachthuis waar ik alle vertrouwen in heb. Morgenochtend mag ik ze ophalen. Voorzien van een bon met daarop mijn gegevens en de keuringsstempels van de dierenarts. Onder vermelding van: ‘vijf keer geitje’. 

De toegevoegde waarde

Zo kijk je ergens maanden naar uit en zo ineens is de laatste dag alweer voorbij. Vandaag de derde dag Masterclass bij Doetie. Ambachtelijke zuivelbereiding. 

Gisteren met een overvol hoofd naar huis maar vanochtend stond ik tot vreugde van mijn man alweer om half vijf te stuiteren. En ik heb niet eens ADHD. Gewoon de  aangewakkerde enthousiasme. Om vijf uur ben ik maar van ellende uit bed gestapt en beneden in de keuken aan de slag gegaan. Kefirkorrels verversen, eieren verpakken, kelder opruimen, deeg maken. Ach ja wat doe je ook anders op zondagmorgen. 

Uiteraard ruim op tijd, bepakt en bezakt met alles wat ik denk nodig te hebben, arriveer ik in Jubbenga. De geiten van Doetie kuieren alweer relaxed in de vroege ochtendzon. 

Een groot deel van de cursisten zijn er al. Er heerst een, we zijn samen op kamp geweest, gevoel. En zo voelt het ook echt. 

We mogen meekijken hoe Doetie Gouda kaasjes maakt en het begin. Maakt van blauwe kaas. Ook verwerken we de verse kaas en proeven we tientallen verschillende soorten yoghurt. Zo bijzonder dat een eetlepel starter zo het verschil kan maken op het eindproduct. 

Ook mogen we een kijkje nemen bij het pekelbad in de kelder waar ook de andere halfharde kazen liggen. Voor de lunch moeten er nog meerder potten melk worden omgetoverd tot boter en karnemelk. Met her en der wat ontploffingsgevaar en witte spetters veranderd de een na de andere fles tot klontjes en waanzinnig lekkere karnemelk. 

Lees verder De toegevoegde waarde

De kat op het spek en dat soort dingen..

Vandaag de tweede meesterklas ambachtelijk kaasmaken gevolgd. Mijn hoofd klapt bijna uit elkaar. Ik doe zo mijn best om alle verhalen links en rechts van me op te zuigen dat mijn hoofd er halverwege de middag de brui aan geeft. Een rondje door de stallen en paar dikke knuffels van die, toch best wel leuke Toggenburgers, geeft weer wat ruimte.

 

Vanmorgen naast verse kaas, gezien hoe creme fraiche ontstaat. Ook kwark, brie, roodschimmel en blauwschimmel zijn de revu gepasseerd. Mijn grootste conclusie en tevens mijn doel om uberhaupt in eerste instantie aan de cursus mee te doen is behaald. Ik weet wat ik fout deed. Tenminste dat denk ik. Te zuur, fout schoonmaakmiddel en te snel. Ik wilde in eerste instantie opschrijven; te schoon…maar ik denk dat er dan een aantal familieleden ernstig in de lach schieten. Ik en te schoon zijn absoluut twee verschillende dingen. Maar het toeval wil dat ik zo graag wilde dat mijn geitenkaas ging slagen dat ik me echt de blubber heb geboend. En dan ook nog met een schoonmaakmiddel die oxideert en in de wijnmakerij gebruikt wordt. Maar achteraf niet handig voor kaas. Daarnaast heb ik mijn brie-tjes gewoon veel te snel en te gretig verpakt in bakken met een hoge luchtvochtigheid. Alle onderdelen juist. Precies zoals het moet. Alleen…te snel. Ik had moeten wachten tot de korst goed gevormd was. Ach gelukkig staat er een nieuw seizoen voor de deur.

Ook hebben we vandaag alles geleerd over allerlei schimmels en zuren. Kattehaarschimmel wel te verstaan en ook vetten. Kleine vetbolletjes en grotere vetbolletjes. Kefir, kwark..tjonge jonge. Ik schrijf het nu even kort op. Maar je zou mijn aantekeningen boek moeten zien. En dan heb ik ook nog stiekem het idee dat ik ten opzichte van die andere geweldig actieve, spontane leuke boerinnen het meest kaas heb gemaakt. De andere boerinnen hebben geweldige dingen gedaan op andere vlakken. Een boerin uit Belgie verkoopt eigen gemaakte boter en karnemelk. (veel en veel te goedkoop, maar dat is een ander verhaal) en een andere vrouw heeft een echte Kefirboerderij. Stuk voor stuk fantastische vrouwen. Sommige zelfs gewoon alleenstaand boerin. Ik neem mijn petje voor hun af. Al voelt deze cursus voor mij als enorm de kat op het spek binden. Iedereen die mij kent weet dat ik naast niet de grootste poetser een passie heb voor zelf maken. Pfff ik zou er zo weer mijn beroep van maken. Maar dan is een cursus zakenvrouw ook nog wel op zijn plek. Ik ben in staat om mijn kont weg te geven. ( Op zich niet zo’n gek plan).

Maar nu op naar morgen. Nog een dag met half harde kaas en yoghurt. En vast nog een heleboel meer. Geheel ter zijde overigens..Mocht iemand vandaag onze kat zien lopen. Terwijl ik dan weer ontnuchterd naar de baas mag, mag hij zijn balletjes inleveren bij de dierenarts. Kortom wij laten ons vandaag nog maar even heerlijk op het spek binden vandaag.

Ambachtelijk kaasmaken bij Doetie

Vanmorgen open ik mijn Facebook, eigenlijk als een soort automatisme. Ik lig nog warm in mijn bed. Arjan ligt lekker knus tegen me aan. Het eerste wat ik zie is een herinnering van vier jaar geleden. Een foto met kaasjes onder mijn oude pers. Met appels in een mandje als gewichten. Geitenkaas.

Ik weet gelijk wat ik ga doen vandaag. Ik ga naar de masterclass ambachtelijk kaasmaken bij Doetie. Het borrelt in mijn buik. Hier heb ik echt ontzettend zin in. Waar ik op andere momenten nog wel eens crowed mijdend kan zijn heb ik nu gewoon zin in om met twintig gelijkgezinden me te verdiepen in kaas, kaas en nog eens kaas. 

Al weken wil ik eigenlijk wel weer schrijven over ons DOP project. Ondanks dag het niet zo lijkt zijn we er best behoorlijk mee bezig. DOP is gewoon een woord geworden in ons huis. Laatst had ik groentenchips gemaakt van de laatste groenten uit de moestuin. Huub die wel pap lust van groentenchips stak zijn duim omhoog en zie in 1 vloeiende zin: Dat heb je DOP gedaan mam! 

Maar nu de kaascursus. Want waarom ga je naar een kaascursus als je al kaas maakt. Nou ik was gewoon helemaal niet tevreden. Hoe harder ik mijn best deed hoe meer er mis ging eigenlijk. Ik had steeds kleine belletjes in de kaas. Een juiste smaak maar gewoon kleine minigaatjes. En als ik de camembert stierlijk verwaarloos wordt ie goed en als ik probeer het proces duidelijk bij te houden en te vertroetelen wordt het een sompig geheel. Kortom tijd voor meer achtergrond zodat ik beter weet wat ik wel en niet moet vertroetelen. 

Ik stap uit bed en spring onder de douche. Ren naar de geiten die natuurlijk rustig hun tijd nemen om te eten terwijl ik Betsy knuffel. Ik drink nog snel een kopje, door mijn lieve man gemaakte, cappuccino met een bakje kwark en nadat ik nog drie keer iets vergeten ben zit ik in de auto richting Jubbega. 

Doetie haar geiten, Toggenburgers, dartelen door de wei naast de boerderij. Een enkele Zaanse geit staat er tussen als verwilderde reus. In de kaasmakerij wordt nog hard gewerkt maar de koffie met geitenmelk staat al klaar. Als echte hobbyist hoop ik dit naar nog lekkerdere kaasjes te gaan maken… wordt vervolgd. 

Het DOP project dag 2 en 3

Tja dat heb je dan als je op maandag de hele dag naar Amsterdam naar InHolland gaat. Arjan heeft gekookt. Maar wel absoluut DOP.

Het menu was gisteren gehaktballen, gekookte aardappels en snijbonen uit de vriezer (herkomst moestuin). Niks gekocht, Niks bewerkt, Het gehakt uit de vriezer. Gekocht in Winneweer met een biologisch eitje van eigen kippen en broodkruim van restjes brood. Ik zeg duurzaam.

Vandaag DOP project dag 3 wilde ik uitgebreid koken. Tortellini met spinazie ricotta en salieboter. Helaas lukt dat niet. Mijn schoonouders hebben de sleutel gekregen van hun nieuwe huis. Het is een uur rijden van hier. Geen tijd over dus.  Koelkast en vriezer open: Salade met vissticks en een broodje. Snel makkelijk en simpel. Niks gekocht, niks bewerkt en ook duurzaam naar mijn idee. Al had ik liever tortellini gegeten…Morgen maar. Dan ook weer een recept met foto’s

Project DOP. Geitenwollensok worden in een jaar.

Het borrelt al een tijdje. Slim zou zijn om een uitdaging of een voornemen op 1 januari te beginnen, maar wat maakt het uit 10 februari is eigenlijk ook een hele mooie dag. Misschien wel beter eigenlijk. Ik zeg altijd dat voor mij het nieuwe jaar begint als de sneeuwklokjes gaan bloeien en de eerste zaden de grond weer in mogen om een startschot te geven voor het nieuwe moestuin seizoen.

Tja en dan de inhoud van dit project. 365 dagen DOP. Duurzaam, Onbewerkt en Portemonnee vriendelijk. Kortom hoe wordt ik een geitenwollensok in 365 dagen. Nu heb ik al wel wat jaartjes geroken aan het geitenwollensokken bestaan, maar het mooie is dat manlief mee doet en de middelste twee kinderen dit ook toejuichen. (De rest heeft gewoon geen keus.)

Duurzaam in de zin van zo weinig mogelijk kilometers, waar mogelijk uit eigen tuin of regio, seizoensgebonden en vooral zonder verpakkingen. Onbewerkt betekent zonder onnodige toevoegingen, waar mogelijk zelf gemaakt en last but not least..Portemonnee vriendelijk. Dat is wel een heel bewust dingetje. Want wij als lekkerbekken zijn goed in staat om er met ons grote gezin een groot budget door te jassen. Niet als bewuste verspillers, integendeel. Maar het vergt gewoon een goede planning en goed nadenken

Op dag 1 starten we niet met allerlei mooie fancy goed ingekocht spul. Maar we beginnen bij het opmaken van alles wat er nog is. In de hoop dat we leren betere keuzes te maken de komende 365 dagen. Dus alle kasten doorgeploegd en we komen tot de conclusie dat we de maand februari haast nog redden met spul wat er in huis is. Pakjes gebruikte ik eigenlijk nooit, dus die heb ik zowiezo niet in huis. Wat er wel in huis is ga ik duurzaam verloten op het verloodhoekje op facebook. Niet zo goed voor de portemonnee, maar je moet ergens beginnen.

Uit de vriezer een pond rundvlees gehaald. Hier ga ik een stoofpotje van maken. De groente lade puilt nog uit met restjes. Maar we gooien niets meer weg.

 

Kook je koelkast leeg stoofpot

Ingredienten:

  • 600 gram rundvlees
  • 1 eetlepel bloem
  • Olijfolie
  • 3 uien in stukken gesneden
  • 1 kilo groenten in stukken gesneden groente; maakt niet uit wat. (bloemkool, paprika, wortel, champignons, bonen, courgette, pastinaak, wat je ook maar in huis hebt.)
  • 2 tenen knoflook
  • Eetlepel ras el hanout
  • Zout/peper
  • Koffie lepel komijn
  • 2 bouillon blokjes (rund)
  • Blik tomatenblokjes en twee blikjes water of 5 vleestomaten in blokjes en water

Bereiding:

Snijdt het vlees in grove brokken. Dep goed droog en bestrooi met zout en peper. Bestrooi eveneens met de lepel bloem. Verhit olijfolie in een braadpan en braad het bebloemde vlees aan, als het vlees is dichtgeschroeid voeg de gesneden uien toe en de knoflook. Blijf roeren zodat het niet aanbakt. Voeg dan de gesneden groenten toe en bak alles even een paar minuutjes. Blus alles af met de tomatenblokjes. Voeg de kruiden toe. Voeg dan water en de bouillonblokjes toe. Roer goed. Doe de deksel op de pan en zet de pan 3.5 uur in een voorverwarmde oven op 175 graden.

Nu heb je alle tijd om lekker te luieren en te bedenken wat je bij de stoofpot wilt serveren. In mijn geval was dat couscous. Ik heb de couscous aangemaakt met wat yoghurt, knoflook, zout en peper en ik heb er een stukje komkommer, tomaat en wat peterselie door gesnipperd.

Terwijl de stoofpot in de oven staat hebben Arjan en ik Laurens weer terug gebracht naar zijn nieuwe huis in Nieuw Woelwijck. Toen we daar kwamen zaten net alle bewoners klaar om Sesamstraat te gaan kijken. We komen er elke keer een stukje gelukkiger weer weg. We zijn zo blij dat Laurens de stap heeft gemaakt naar Nieuw Woelwijck. Op de terugweg bespreken we nog even onze DOP plannen. Geen dure aankopen meer, geen snelle ritjes naar de supermarkt. Eten wat het huis en de tuin schaft. Maar dat is voor mij gemakkelijker dan voor Arjan. Hij kookt met alle liefde, maar heeft creatieve talenten op een ander vlak. Niet op het gebied van koken. Morgen mag ik overdag naar Amsterdam voor de opleiding Praktijkverpleegkundige. Ik ben dan de hele dag onder de pannen. Kortom het is handig om nu alvast te bepalen wat er gegeten wordt morgen. Ik duik nog maar even de vriezer in.

Helden

En aldoor gebeurt het me weer. Door drukte van allerlei aard ben ik ineens niet meer bezig met mijn grootste hobby. Tenminste, haal gerust adem, de dieren worden gewoon netjes verzorgd hoor. Maar schrijven, uren bij ze zitten, dat komt er gewoon even niet van.

Als ik een, laat ik het aardig zeggen, wat minder gezellige echtgenote wordt zou Arjan er goed aan doen om me maar de moestuin te sturen. En gek genoeg is dat de plek waar ik het minste kom als ik niet goed in mijn vel zit. Kortom ik zou na 45 jaar echt beter moeten weten. Behoorlijk hardleers. Net een geit. Want door alle drukte ben ik me nauwelijks bewust geweest van mijn alweer bijna ontploffende dames. Dikke bolle buiken. De ene wat dikker dan de andere. De winter heeft ondanks langdurige droogte zijn intreden gedaan. En dan natuurlijk lekker op zijn Nederlands. Nat en vies.

Met de winter is ook het jachtseizoen in volle gang. Jager Kees heeft me al een paar keer gevraagd of ik nog wat nodig heb. Maar ja…deze parttime thuisboerin heeft het overal druk mee behalve met boerinnedingen dus mijn antwoord was meermaals: ‘Nee sorry, geen tijd!’  Ik neem me nu dus ook weer voor als goede voornemen in 2019 om daar wel tijd voor te maken. Dat is goed voor mij. En zoals mijn kinderen altijd zeggen: “If Mommy isn’t happy, nobody is happy”.

Afgelopen oktober ben ik met manlief vijf dagen kindloos naar Italie geweest. We wilden naar Umbrie. Grote plannen met urenlange, dagenlange wandeltochten door heel Umbrie werden heel snel ingeruild door omlummelen op een paar vierkante kilometer want we werden volledig verrast door de rust en de schoonheid van de omgeving.

In de zomervakantie hadden we stiekem naar aanleiding van de vele huizen in Italië voor een euro rond gekeken naar een leuk huisje. Voor mij zo’n langgekoesterde droom en voor Arjan die makelaar is in hart en nieren is het kijken naar huizen in een ander land ook geweldig.

In de zomer bezochten we een allerliefst dorpje genaamd Montieri. Echt letterlijk in the middle of knowwere. Maar absoluut betoverend. Meerdere huizen in een prachtig historisch centrum te verkrijgen voor maar 1 euro, als je het tenminste opknapt en onderhoud. Maar alles was daar zo ontzettend stijl dat ik me er zelf nog niet zag verblijven.

Toen we in de herfst in Italie gingen wandelen gingen we toch ook maar weer even naar huisjes kijken. Door een advertentie op marktplaats kwamen we vlakbij Gubbio uit. We hebben de Fiat 500 die we gehuurd hadden voor een appel en een ei op Pisa airport zeer goed gebruikt want de wegen waar wij op reden waren enkel zand en steenslag. Maar absoluut betoverend mooi.

Tijdens het bekijken van de woning van marktplaats, die overigens in verre staat van ontbinding bleek, werd er voor de deur een door twee stoere italiaanse kerels een rood bordje met de tekst: “ Buttata al Cinghiale” aan het hek gehangen. Ik en google translate zijn dikke vrienden dus hup snel ingetoetst. “Naar het zwijn geworpen” ??? Cinghiale konden we nog wel begrijpen. Die hadden we al voor onze wielen gehad op 1 van de zandpaden.

Uiteindelijk kwamen we grote groepen stoere mannen in 4×4 fiat panda’s tegen aan de ene kant van het bos. Met aan de andere kant van het bos een andere groep. Aan de geluiden te horen joeg de ene groep jagers de zwijnen naar de andere groep waar ze overmeesterd werden. Wilde zwijnen..een ware plaag in bosrijk Italie. Waar in de lente 10 zwijnen zijn, zijn in de herfst 50. En zo brutaal als vossen. Honden, kippen, niks is veilig. Net als de mooi aangelegde moestuinen die gewoon bij elk huis aanwezig is in de kleine dorpen van Umbrie.

Bij elk restaurant wordt dan ook cinghiale geserveerd. Ontzettend smaakvol. En de jagers. Die worden in Italie op handen gedragen. Helden zijn het. Echte helden. Heel anders dan in ons kikkerlandje. Onze jagers worden gewoon uitgescholden. Er wordt door veel op neer gekeken. En dan wordt het geschoten wild ook nog eens minimaal gegeten. Terwijl een gerookte ganzenborst echt waanzinnig lekker is. Kortom goed tweede voornemen voor dit jaar. Ja zeggen tegen Kees. Ik heb hem gelijk geappt en ja hoor. Hij heeft twee nijlganzen voor me.