Droomwereld

In 2018 keken ook wij naar het programma; Ollalai. Een Italiaans huis voor een euro. Zelf gingen wij op vakantie naar de Italiaanse kust in Toscane. Helaas met mij niet alleen nog heel veel meer mensen maar ook heel veel kwallen bezochten in dezelfde periode de Toscaanse kust waardoor wij genoodzaakt waren bij het zwembad te gaan zitten. Tussen het lezen door keken we af en toe naar Ollalai en tja ook naar de omgeving. Wat bleek; Niet alleen in Ollalai waren er huizen te koop voor een euro maar ook dicht in de buurt van onze camping. Arjan en ik waren het zonnen bij het zwembad snel zat en trokken er op uit. We zagen een allerliefst dorpje met mega veel allerliefste lege huisjes. Maar voor ons niet de plek. Terug thuis na een heerlijke vakantie bleven we stiekem een beetje kijken. Arjan en ik zouden in het najaar nog een midweek samen weg en de bestemming verschoof naar Umbrie waar we wel eens een huis van binnen wilde bekijken. Op marktplaats stond er eentje. Van een Nederlander. Gezien ons Italiaans nog niet zo goed was leek ons dat ideaal. Op Casa.it zochten we een goede referentie in de buurt. En zo via een goedkoop ticket naar Pisa belanden wij in Gubbio. En verdorie we waren op slag verliefd. Niks volop vermaak. Gewoon allemaal natuur, om de ene hoek nog mooier dan over de andere heuvel.

Piazza Grande, Gubbio

Het huis in Castiglione Aldobrando was het eerste te koop staande huis wat wij van binnen zagen. Man oh man. Wij zijn niet vies van een beetje werk maar dit was meer werk dan wij aankonden. Bolle muren, doorgezakte vloeren, afbrokkelende stenen, een kleine tuin met een helling waar mijn hollandse kuiten al jammerden voor we er uberhaupt aan begonnen. Kortom dit huis was vele malen meer dan een euro maar zeker niet voor ons weggelegd. Teleurgesteld hebben we ons maar ingesteld op het wandelen. Vele wandelingen verder en een flinke portie spierpijn verder realiseerden we ons dat we in de buurt waren van het huis dat wij als referentie hadden opgezocht. We hadden alleen google maps print gekregen maar we herkenden het plekje aan de vorm van de aangelegen weilanden. We activeerden de navigatie en daar gingen we.

Het laatste stukje kon niet met de auto en moest te voet. Steil, steil omhoog. Met de tong op onze knieeen waren we overtuigd dat dit niet de juiste plek was. Maar de top moet je natuurlijk wel halen he? Dus door…En ineens doemde er iets wits op tussen het groen. Arjan en ik herkenden de foto. Maar het was 1000 maal mooier dan verwacht. We liepen om het huis en de stallen en zagen dat we via de andere zijde ook gewoon met de auto bij het huis hadden kunnen komen. Maar ja dat had de navigatie ons niet verteld.

We aten onze broodjes op al zittend op een muurtje voor het huis. Beide met het onrealistische gevoel dat we dit huis wel wilden kopen. Al waren de omstandigheden er helemaal niet naar om dit op dit moment ook te doen.

We belden de makelaar. Misschien even binnen kijken….

Ik schrok me helemaal de ziekte toen de makelaar aangaf er direct aan te komen. Help….! Gelukkig belde de makelaar nagenoeg gelijk weer terug of het ook de volgende ochtend mocht. Natuurlijk mocht dat. We kregen wel gelijk wat informatie per mail.

Weer schrokken we, want bij dit huis hoorde maarliefst een kleine 9 hectare grond. En omdat wandelen zo leuk is zijn we het landgoed overgelopen en hebben we het dorpje Colpalombo bekeken. Een klein winkeltje, een barretje en een mooi oud historisch centrum.

De volgende ochtend ontmoetten we Gianni. We wisten niet dat we hem nog zo vaak zouden treffen en dat hij ons, net als zijn compagnon Anne-Marie, zo dierbaar zou worden.

Het huis was precies groot en klein genoeg en precies mooi en handig genoeg om te gebruiken als tweede woning. Als klap op de vuurpijl was er sinds de jaren 80 een groot stuwmeer in voorbereiding in het dal. Kortom onze mening veranderde. We wilden dit huis niet meer kopen. We moesten het huis kopen.

In de periode dat we er waren gingen we van agriturismo naar agriturismo. We leerden de omgeving kennen en ook de rest van de omgeving.

Eenmaal thuis gekomen gingen we ons verdiepen in de mogelijkheden zowel financieel als administratief. Naast onze spaarrekening zou de italiaanse bank de rest bij leggen in de vorm van een hypotheek. We zagen het huis meerdere malen. Kregen een code fiscale, zaten uren in de bank voor een italiaanse bankrekening. Onze droom zou gewoon uitkomen. Wij en ook inmiddels de kinderen zagen zich al tussen de olijfbomen doortuffen met de trekker die er zeker moest komen. Tot het vanaf maart ineens stil werd vanaf onze hypotheekadviseur. We kregen al een donkerbruin vermoeden maar tijdens de zomervakantie 2019 op tien kilometer afstand van het huis kregen we een appje van haar dat het niet door ging. De bank trok zich terug. Ze gaf ons nog mee dat haar moeder altijd zei: Als iets wat je graag wilt niet lukt komt er vast iets beters voor je.  Onze droom viel in duigen. De verkoper verhoogde de prijs met 30.000 euro en wij wisten dat het ons niet ging lukken. Natuurlijk gewoon een luxe probleem.

Ondertussen hebben we Piemonte bekeken. Prachtig, maar niet ons Umbrie.

Dit jaar ondanks dat we het huis niet gekocht hebben terug naar het mooie Umbrie. En ineens door veranderde omstandigheden konden we toch het huis kopen. Ook mijn ouders die mee waren vielen als een blok voor het huis en het plekje. We belden Gianni en na veel gebel en gepraat was ook de verkoper akkoord om het aan ons te verkopen voor het oorspronkelijke bedrag. En nu afgelopen vrijdag om 19:00 uur zijn wij eigenaar geworden van het huis in Italie. Onze droomwereld; Casa Mondo dei Sogni.

 

 

 

Leave a Reply

Spring naar toolbar