20 januari 2018

Gelukkig ligt al het glas van de kas al in scherven op de grond en deels al verzameld in de kratten. Eergisteren waaide het zo enorm dat mijn facebook staat bol van de stuk gewaaide hobbykassen. Het was een trieste dag voor alle hobbytuinders. Maar gelukkig ligt het dak nog op de schuur en staan de dieren nog keurig op hun plek. Het frame van mijn nieuwe kas staat nog en de boomhut zit ook nog op dezelfde plek in de boom. Kortom je hoort mij niet klagen.

En na die enorme storm was het vanmorgen gewoon snotglad. Ik bracht Huub naar school en glibberde alle kanten op over de klinkertjes voor ons huis.

Vanuit school ben ik samen met Annalyn doorgelopen naar de geiten. Daar staan niet alleen de geiten, maar ook de ganzen en de eenden. Maar om de een of andere reden benoemen we altijd alleen de grootste dieren en daarmee bedoelen we alles wat onze verzorging nodig heeft. Als we aankomen maken de ganzen altijd een enorme herrie. En nagenoeg elke dag doen ze net alsof ze aan het oefenen voor die prachtige KLM reclame met die inmens sierlijke zwaan die na een flinke sprint sierlijk opstijgt de lucht in. Alleen is deze uitvoering meer de plompe versie. Het waggelt een aantal meters op volle snelheid. Er wordt flink met de vleugels gewapperd. Ze komen toch zeker een halve meter van de grond om dan met hun dikke flappers  al huppend en stuiterend door het dunne ijs te zakken wat op de plassen in de weide ligt. Het is een soort begroeting. Maar dan wel een begroeting die uitstraalt dat je toch echt veel te laat bent. Luid gakkend komen ze je dan tegemoet en als je het hek open doet blazen ze allemaal naar je alsof je de indringer van het jaar bent. Wij zijn inmiddels niet meer onder de indruk.

We geven de ganzen wel als eerste eten, want anders lopen ze ons steeds in de weg. Het spreekwoord: Brutalen hebben de halve wereld klopt gewoon.

De geitjes hebben ook altijd honger. Krijgen ook altijd te weinig biks. En het hooi wat niet in de ruif zit maar net bereikbaar is als je je tong zo lang mogelijk maakt door het hek is het aller aller lekkerste.

Sinds de geiten er zijn hebben ze nog niet op het tafeltje gestaan in de schuur. Tenminste we hebben het niet gezien. Maar vandaag…zowaar. Desi staat bovenop de tafel. Ze heeft de brokjes die ik neergelegd had al gevonden.

Het hekje van de schuur staat open. De dames komen nieuwsgierig naar buiten. Het is ze eigenlijk een beetje te fris om de neus, maar de nieuwsgierigheid wint.

Ik heb inmiddels prei en spruiten uit de tuin gebikt en ook nog wat pastinaak. De dikke vette klei zit aan de pastinaken vast gekleefd. Ik neem in mijn emmertje dan ook net zoveel klei mee naar huis als pastinaak. Maar dat mag de pret niet drukken.

Het menu voor vandaag: Een spruitenovenschotel. Je vindt het recept op de pagina recepten. (klik hier).

Ook heb ik de vriezer maar eens omgekeerd, want het nieuwe seizoen begint al, de zaadjes liggen klaar om gezaaid te worden. Maar in mijn vriezer zitten nog kilo’s prachtige tomaten. Geel, oranje, tijger, rood, bijna alle kleuren van de regenboog.

Ook staat de plank in de kelder nog vol met tomatensaus. Kortom tijd voor ketchup. Vier kilo tomaten, appelazijn, wat rietsuiker en nog een kruidenbuiltje met knoflook en verse laurier. Het recept vindt je hier.

15 januari 2018

Scherven brengen geluk zegt men. Nou geluk hebben we genoeg en scherven ook. De kas op de moestuin is volledig uit zijn voegen gewaaid. We waren er al bang voor.

Met mijn ex heb ik de kas ooit opgehaald toen ik zwanger was van mijn jongste, Huub. Nadien vele mooie en mislukte oogsten meegemaakt in de kas, maar ook vooral veel scherven. Door het enigszins bejaarde systeem vlogen elk najaar bij een goede storm de glasplaten om je oren. Na mijn scheiding en de verkoop van het huis heb ik de kas aan lieve buren gegeven. Maar uit het niets. Zo ineens vorig jaar…kreeg ik de kas weer terug. Ik was dolgelukkig. Ben ik nog overigens. Maar ondanks dat Arjan de kas liefdevol en precies in elkaar heeft gezet en hij strakker en rechter staat dan ooit waaiden de glasplaten ons weer om de oren. En niet een beetje. Gewoon ronduit gevaarlijk. De glasscherven stonden tientallen meters verderop rechtop in het gras gespiest. Tijd om de moed op te geven en een andere weg in slaan. De kas hoeft natuurlijk ook niet perse bekleed te zijn met glas. We hebben rondgekeken en we hebben bij een winkel prachtig kaszeil gevonden. Niet stuk te krijgen en goed op te rollen voor iedere najaarsstorm. Daarnaast ook nog eens budgetvriendelijk. Dus nu voor de laatste keer hardleers scherven rapen. Kilo’s!

Maar ondertussen ook nog steeds aan het oogsten uit de tuin. De boerenkool smaakt heerlijk en ook de pastinaak en de winterwortels zijn zalig. Zelfs kunnen we zo nu en dan nog wat snijbiet en selderij oogsten en staat er regelmaat kool op het menu.

En ondanks dat het niet in de planning lag hebben we zes prachtige melkgeiten op stal gekregen. De dames zijn nog niet gewend om naar buiten te gaan en het natte weer liet het ook niet echt toe. Maar nu het eindelijk wat droger is laten we het deurtje van de warme stal open zolang wij in de moestuin bezig zijn. Je kunt inmiddels zien dat de dames er gewoon op wachten. De ene heeft de buik al boller dan de andere. (Ze zijn namelijk nog drachtig ook) Als ik op het pad richting de moestuin loop te fluiten staan ze al met hun bolle buiken omhoog tegen het hek. De biks is lekker, maar naar buiten is nog leuker.

En dat nieuwsgierige gemekker maakt het opruimen van het glas een stuk gezelliger. Geluk zit heel dichtbij de scherven.

november 2017

Zo in de nazomer van 2017 denken we al uitgebreid aan 2018. We evalueren 2017 lang en grondig. Wat ging er goed. Wat ging er minder goed.

Wat dit jaar vooral tegenviel door de natte zomer was de enorme berg onkruid. Vooral de paden schoonhouden was een kriem. Niet te doen gewoon. En daarnaast waren we (eerlijk gezegd ik) met voorzaaien wel heel erg laat. Ver in april gingen de tomaten pas de tuin in en daarom hangt de kas nu dan ook nog vol. Beetje jammer.

Vandaar de rigoreuze beslissing die al een paar jaar op de loer ligt; We gaan de borders afbakenen en houtsnipperpaden aanleggen. Ondanks dat het weer niet echt top is en het haar bijna van mijn hoofd af waait hebben we piketjes gezaagd en de grote lijnen uitgezet. Het hout is gebracht. We gaan er voor.. opgeruimd en strak de winter in. Zodat we een vlotte start kunnen maken in 2018.