Nieuwe Missie

De weken sjezen voorbij en tijd om te schrijven is er eigenlijk niet of nauwelijks. Soms overweeg ik om alleen in de winter blogs te gaan schrijven. Maar het leuke gebeurt toch vooral in de zomer.

Sinds drie weken melk ik mijn dames iedere ochtend. De liters melk vliegen me om de oren en ondanks dat deze melk in mijn koelkast verdwijnt als kaas, yoghurt en ijs groeien de lammeren sneller dan de kool.

En dat in Nederland de vraag naar bokken niet zo heel groot is werd me al snel duidelijk. Na twee maanden op marktplaats weet ik heel zeker dat hun toekomst als dekbok echt nihil is. Ik heb dan ook een afspraak gemaakt bij de slager. En wat gaan we dan doen met al dat vlees?

Je merkt dan valt het even een klein momentje stil. Want ik weet het even niet. Om de rest van het jaar antiliaanse cabritu te eten (stoofpot van geit) is geloof ik niet helemaal mijn ding. Al smaakt het echt lekker hoor. Maar er moet toch meer mee kunnen. Laatst op de markt zag ik een gedroogd geitenhammetje. Lijkt me wel wat om te proberen. Maar hoe houd je dat smeuig? De varkenshammen waren perfect. Maar die hebben ook een lekker vet laagje die het vocht binnen houdt.

Tijd om me goed in te verdiepen en rond te vragen aan de paar vakmannen die ons land rijk is. Eerst John. John is een gepensioneerde slager die uit passie voor het vak nu alle hobbyisten in de regio helpt met uitbenen van al hun scharrelvee. John weet super veel en heeft heel veel ervaring. Maar echt ervaring met bokken heeft hij niet en zijn antwoorden geven mij niet het vertrouwen dat ik zocht. Gisteren heb ik een vraag geplaatst op de facebookpagina van meneer Wateetons. Voor mij is hij het fenomeen van de worst. En het eerste wat ik op mijn telefoon zag toen ik vanmorgen veel te vroeg de wekker uitdrukte…Leuk! Mail me maar…. JIHAAAAA als hij het niet weet, weet ik het ook niet meer.
Gemiddels heb ik denk ik straks zo’n 10 kilo vlees per bok. Dus dat betekend zo’n 70 kilo vlees. Hier moeten we toch wat geweldigs van kunnen maken. Mooie gezonde heren die zich helemaal suf gelurkt hebben bij hun inmiddels magere moeders. Overdag ook nog eens de hele dag in de wei met voldoende diversiteit aan gras en kruiden. Daarbij nog wat biobiks.


Naast heerlijke kaas is dit toch wel een nieuwe missie voor me. Je leest het overal. Statements als: “Iedere vegetarier moet per jaar minimaal 1 bok opeten” , “De bokken zijn het bokje” enzovoort. Natuurlijk wordt er heel veel geitenkaas gegeten en hebben we van het klaar maken van geitenvlees gewoon nog helemaal geen kaas gegeten. Dus in het kader van uit het oog, uit het hart zetten we de heren op transport en wordt er ondanks de enorme stress bij de heren in Spanje prachtige tapas gemaakt. Maar dat ga ik natuurlijk niet doen. Mijn spaans is wat roestig, dus ik moet het doen met de kennis die hier in Nederland of in engelstalige landen verkrijgbaar is. Om te zorgen dat vegetariers een bok op gaan eten is geen missie maar een ilusie. Mijn missie is dus om te zorgen dat vleeseters langzaamaan bij beetje een goed stukje bokkenvlees leren waarderen.


Deze heren maken maar een korte trip van 7 kilometer en meer ook niet. Ik haal ze persoonlijk weer op. Ik beloof dan ook bij deze dat ik er alles aan zal doen dat er na de slacht net zoveel van ze genoten wordt als voor. En tjonge jonge dan heb ik nog een klus te gaan want ze hebben me toch een partij ondeugd uitgevroten. Geweldig.

Het regent lammetjes

Vanmorgen om zes uur opgestaan. Kleren aan, jas aan, laarzen aan en met de honden aan de riem naar de dieren. De geiten hebben stuk voor stuk staan bunkeren in het biks alsof ze in geen jaren genoeg te eten hadden gehad. Nadien met mijn man mee naar de stad. Even de tijd doden in een winkel, want Arjan moest nog een huis taxeren. Boerin als ik ben verkies ik de Welkoop dan boven het winkelcentrum, Nadien hadden Arjan en ik samen nog een afspraak. Na een zeer prettig gesprek zijn we naar huis gereden. Ik wederom laarzen aan, dikke jas aan. En door naar de geitjes. Niks bijzonders te zien op het eerste gezicht. Of toch. Roos heeft een bloederige sliert aan haar ‘billen’ hangen. Ik kijk nog eens beter en zie dan een klein wit kontje onder haar buik vandaan steken. Gewoon al helemaal fris, schoon en droog en vooral heel wit. En ik had overal rekening mee gehouden, maar niet met Roos. Roos verwachtte in mijn beleving over een week of twee.

Na het eten van een broodje weer terug naar de stal. Roos staat inmiddels in de weken geleden ingerichte kraamkamer samen met haar zoon Abel gelukkig te mekkeren. Maar zoe kijkt me wazig aan. Eet niet mee met de rest en loopt af en toe wat ongedurig in het rond.

Ze zoekt me steeds op. Blijft bij me staan en kruipt met haar hoofd stijf tegen me aan. Ik besluit de tijd te gaan nemen en rustig op de grond te gaan zitten. Zoe staat stijf naast me, af en toe loopt ze een rondje, schraapt wat met haar pootje over de grond maar feitelijk is er niks te zien. Annalyn, mijn dochter is er inmiddels bij gekomen. Het is bijna drie uur en huub moet van school gehaald worden. Zoe laat niemand bij me in de buurt komen. Ze jaagt iedereen bij me weg. Net op het moment dat Annalyn naar school wil lopen gaat Zoe nagenoeg bij me op schoot liggen en begint als een gek te kreunen. De persweeen zijn begonnen. Annalyn kijkt en ziet dat het lammetje in aantocht is. Misschien toch maar even naar school bellen.

‘Sturen jullie Huub naar de moestuin?’ De juf beloofd dat te doen.

Inmiddels ligt Zoe half over me heen en ziet Annalyn de pootjes. Ze maakt filmpjes met mijn telefoon als een echte proffesional. Ik kan immers niks zien.

Mam, ik zie het bekje en het tongetje.

 

Zoe gaat staan en perst een paar keer flink en het witte lammetje wordt geboren. Ze heeft eigenlijk geen interesse. Ze likt even als we het pasgeboren bokje onder haar neus houden, maar dat is het dan ook. We besluiten ze apart te zetten in de tweede kraamkamer. Huub is inmiddels binnengelopen en ziet net dat er iets zwarts uit Zoe komt. De nageboorte roept hij. Maar nee het is het tweede lammetje.

Zodra het tweede lammetje begint te mekkeren begint Zoe als een gek te likken. Van de ene lam naar het andere en weer terug. Prachtig om te zien. Binnen een half uur staan de beide lammetjes alsof ze er al dagen zijn en drinken keurig bij hun moeder die er zelfs haar achterpoot voor optilt zodat haar pasgeboren kroost er wat beter bij kan. Geboren moeder.

Ze kijkt me aan. Ik knuffel haar even. Ben trots op je meid.

Op dat moment wisten we nog niet dat de andere vier ook binnen 48 uur zouden bevallen. Binnen twee dagen stond het hok overvol. Moeders licht gestrest want met regelmaat is hun kroost er vandoor, maar na een paar dagen keert de rust terug en kan het grote genieten beginnen. Wel met wallen onder de ogen, dat dan weer wel.