Als je wilt leren vloeken…

De agenda zei gisteren 131 en vandaag zegt de agenda 132…en ik weet nu al dat de agenda morgen zegt 133. Voor mij is dat een duidelijke zaak van te vroeg. Maar de feiten liegen er niet om.

 

Mijn eerste geit Mieke, die ik van een lieve vriendin had gekregen op mijn verjaardag, hadden we laten dekken bij een boer in de buurt. Het dekken koste tien euro. Contant afrekenen uiteraard. Ze zou gedekt worden door een mooie zwart bonte bok. Mieke heeft een week lang bij de boer gelogeerd. En achteraf ontzettend naïef natuurlijk, want ik heb de bok nooit gezien. Ik ging er gewoon van uit dat de bok 1 van de twee zwart-witte geiten was die op het terrein rondscharrelden. Om papieren en oornummers heb ik ook niet gevraagd.

 

Heel eerlijk vond ik het wel een beetje gênant om rond te rijden met een geit om haar te laten dekken. Daar ben ik inmiddels wel overheen. Een geit is tussen de 145 en 155 dagen drachtig. En vaak bevalt een geit de eerste keer van 1 lam.

Ik was bang dat ik de geboorte zou missen en Mieke niet bij kon staan als ze me nodig had. Dus elke drie uur ben ik bij haar geweest. Niet alleen tussen de 145e en 155e dag, maar ook daarvoor al. Want stel nou dat ze eerder bevalt. Kortom weken op de kop naar de kont van een geit gekeken. Zowel overdag als s ’nachts. En op de ene dag. Ergens rond de 153 ben ik dwars door de wekker heen geslapen en werd ik om half zes met een schok wakker. Hup broek aan. Met blote voeten in de laarzen naar de stal.

 

Mieke kwam naar buiten gelopen. Keek me aan als anders. Ik zuchtte van opluchting. Maar de zucht werd gevolgd door een zacht klein gemekker. Mieke werd gevolgd door een klein wit lammetje. En net toen de eerste tranen over mijn wangen liepen kwam er nog zo’n piepklein wit lammetje achteraan. Nog helemaal nat en klef en besmeurd met van alles. Ik heb brullend de kinderen geroepen. Ze hebben het er nog over. Ze waren misschien nog wel meer onder de indruk van mij dan van de lammetjes. Maar door de vermoeidheid was hun anders bijna nooit huilende moeder omgetoverd tot een enorme jankerd. Baako en Madelief zijn die ochtend geboren. Stiekem toen ik gewoon op 1 oor lag. Gelukkig is alles goed gegaan. Trots bewonderde ik de witte lammetjes waarvan de vader uiteindelijk gewoon een witte geit bleek te zijn. Ik heb mezelf toen voorgenomen om wat beperkter te gaan kijken en mezelf niet volledig te slopen in die paar weken.

 

Maar nu lopen zes prachtige witte dames bij mij in de stal en is het dag 132. Jij en ik weten allebei dat dat gewoon nog 13 dagen te vroeg is. Maar Annalyn belt me op: ‘Mam, er komt melk uit de uiers van Zoe’. “Shit” dat is toch echt een kenmerk dat de bevalling aanstaande is. Binnen nu en een dag of tien is het er zeker. De dierenarts heeft met de echo aangegeven dat er mogelijk drie in haar buik zitten. Extreem veel voor een eerste keer, maar niet uitgesloten.

Lijkt me duidelijk wie Zoe is..

Het hele gezin is dus het hele weekend in rep en roer. Lammerhok…check. Raampje repareren…check, Extra waterbak…check, baby tas met glijmiddel, verloshulpen en handdoeken…check, warmtelamp…check….

Ochtend bezoek aan de stal, de zon is net op. Zoe kijkt vragend wat ik kom doen.

En terwijl de geiten ons overdag goed meehelpen met het verplaatsen van gereedschap, het vasthouden van latjes als je aan het zagen bent en het vooral zo verschrikkelijk mogelijk in de weg lopen, loopt deze dame s ‘nachts in het donker weer heen en weer. Gelukkig zijn het er nu maar zes en is de uiterst mogelijke bevaldatum van de geiten over nog maar twee maanden…zucht. Zou het spreekwoord als je wilt leren vloeken misschien hier op slaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *