De toegevoegde waarde

Zo kijk je ergens maanden naar uit en zo ineens is de laatste dag alweer voorbij. Vandaag de derde dag Masterclass bij Doetie. Ambachtelijke zuivelbereiding. 

Gisteren met een overvol hoofd naar huis maar vanochtend stond ik tot vreugde van mijn man alweer om half vijf te stuiteren. En ik heb niet eens ADHD. Gewoon de  aangewakkerde enthousiasme. Om vijf uur ben ik maar van ellende uit bed gestapt en beneden in de keuken aan de slag gegaan. Kefirkorrels verversen, eieren verpakken, kelder opruimen, deeg maken. Ach ja wat doe je ook anders op zondagmorgen. 

Uiteraard ruim op tijd, bepakt en bezakt met alles wat ik denk nodig te hebben, arriveer ik in Jubbenga. De geiten van Doetie kuieren alweer relaxed in de vroege ochtendzon. 

Een groot deel van de cursisten zijn er al. Er heerst een, we zijn samen op kamp geweest, gevoel. En zo voelt het ook echt. 

We mogen meekijken hoe Doetie Gouda kaasjes maakt en het begin. Maakt van blauwe kaas. Ook verwerken we de verse kaas en proeven we tientallen verschillende soorten yoghurt. Zo bijzonder dat een eetlepel starter zo het verschil kan maken op het eindproduct. 

Ook mogen we een kijkje nemen bij het pekelbad in de kelder waar ook de andere halfharde kazen liggen. Voor de lunch moeten er nog meerder potten melk worden omgetoverd tot boter en karnemelk. Met her en der wat ontploffingsgevaar en witte spetters veranderd de een na de andere fles tot klontjes en waanzinnig lekkere karnemelk. 

De klontjes worden tijdens het wassen met ijskoud water prachtige klompjes boter. Nooit verwacht, maar geitenboter is onverwacht smaakvol.

Arjan en ik zijn al een aantal maanden bezig met een project waarover we binnenkort hopelijk meer over kunnen vertellen. Het ene project loopt soepeler dan het andere en bij dit project kwamen we wat hindernissen tegen en we vroegen hulp. De vraag was in onze beleving duidelijk afgekaderd en helder. Maar onze hulpverlener, wiens uurtarief ons ook heel helder was, ging er volledig mee aan de haal. We schrokken ons na een dag werken wezenloos want zij had ongevraagd het tienvoudige gedaan. De eerste dag reageerde ik nog vriendelijk maar wel met wat argwaan. De volgende dag werd het nog extremer en ik vermoedde dat als het dit tempo aan zou houden dat ik er een baan bij zou moeten nemen. Ik gaf aan wat ik vond. Helder een duidelijk zoals ik kan zijn. De boodschap werd vriendelijk ontvangen gelukkig. Maar toen kwam de rekening. Deze bevatte vele malen meer uren dan de afgelopen dagen hadden kunnen tellen. Ik vroeg om opheldering en kreeg toen te horen: Het gaat niet om het uurtarief maar om de toegevoegde waarde.  Toen was er bij mij grote kans op ontploffingsgevaar. Inmiddels in het hier en nu is de rekening betaald en de meningsverschillen zijn uitgesproken. De zin ‘toegevoegde waarde’ had tot op vandaag een wat hilarische bijklank in ons gezin.

De opbouw van de blauwe kaas was subliem en helder. Hoe je je eigen blauwe schimmel kunt kweken is ook briljant en zeker bruikbaar thuis. Bij mij kriebelt het aan alle kanten. Mijn hoofd draait op volle toeren onder dat ik er moe van wordt. De energie stroomt twee kanten op. 

Voor mij blijft het lastig dat de kookschool is gesloten. Het is/was een goede keuze op dat moment. Maar wie weet ooit in de toekomst. 

Tijdens de lunch bij hadden we een openhartig gesprek. Doetie is uiterst eerlijk. Wat vraag je voor je kaas? Wat vind je jezelf waard? Hoe maak je je keuzes? Hoe geef je je bedrijf vorm? De masterclass is absoluut meer als enkel platte kennis. Het is het overbrengen van mogelijkheden. Anders kijken naar je huidige situatie. Het gaat niet enkel om de kennis, maar om de toegevoegde waarde. Doetie zegt het tussen neus en lippen door. Hij valt als een bom. Ze heeft gelijk. 

Dankjewel lieve mede boerinnen, dankjewel lieve Doetie. De toegevoegde waarde is onbetaalbaar. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *