Het ruikt naar lente

Het vriest dat het kraakt. De lucht is overdag strak blauw. We zijn druk in de weer met het hok van de geiten. De uiers van de dames wordt per dag voller en voller. Ik kon vorige week al niet geloven dat het nog voller kon, maar blijkbaar toch. Ik durf dan ook niets meer te zeggen over vandaag of morgen komen de lammetjes. We wachten gewoon af en gaan trouw om de 3 a 4 uur kijken. Ja, ook midden in de nacht. Afgelopen nacht heeft Annalyn gekeken. Het verbaasde haar over hoe mooi de lucht was om half drie in de nacht. Zo ontzettend veel sterren maar geen lammetjes. Snel terug haar bed in. Mijn beurt was om half zes. Ook toen was de lucht nog bezaaid met sterren. Eveneens geen lammetjes. Wel zes paar ogen met de brandende vraag of het al tijd is voor biks. In het kleine schuurtje scharrelen de eenden en Gijs en Guus-gans hebben lawaai voor tien. Ze schreeuwen luid naar Geertje. Het is een roep die je eigenlijk alleen in de lente hoort en als er echt gevaar dreigt.

 

Eergisteren had ik al twee eendeneieren gevonden. 1 mooi wit ei aan de ene kant van het hok en 1 mooi wit ei boven op een bultje stro aan de andere kant van het hok. Gisteren lagen er ineens twee eieren boven op het bultje en was het andere ei verdwenen. Tenminste daar leek het op. Ik heb nog even gezocht onder het stro, maar vond niets.

Vanmorgen lagen de twee eieren er nog steeds. Ik heb inmiddels iedereen thuis ondervraagd als een echte detective. Arjan had het ei niet verplaatst. Annalyn wist nog niet eens dat er eieren gelegd waren. Huub is niet thuis…dus Jeroen moet degene zijn die het ei verplaatst heeft. Zonder ook maar goed en wel gedag te zeggen heb ik hem gevraagd of hij de dader was. Maar nee dus. Tuurlijk niet mam, ik laat die eieren mooi liggen.

Ik vond het maar niks. Straks ratten of toch de roeken… Op handen en knieën ben ik het hok in gedoken vanmorgen. Met mijn handen door het stro rond de plaats waar ik het ei voor het laatst had gezien. Niets. Geen ei, geen gebroken eierschalen. Niets. Ik woel nog een beetje verder naar me toe. En vlak voor mijn knieën ontdek ik het mooiste geschenk van de dag.

 

De hokken zijn bijna af. Het deurtje van het eenden hok/ganzenhok is net af. Gisteren stonden de eenden en de ganzen op de mesthoop. Druk vergaderend en inspecterend of dat misschien de juiste plek zou zijn om hun eieren te gaan leggen. Om de natuur enigszins richting het door ons gebouwde hek te sturen hebben we snel een hekje geplaatst voor de mesthoop. Het doel van dit jaar is zonder twijfel: Het beschermen van alle eieren en kuikens van onze dieren. We hebben er zelfs speciaal zwarte kippen voor aangeschaft.

En dan ineens, terwijl ik vrij ruw met mijn handen door het stro heen maai en er bovendien nagenoeg met mijn knieën bovenop ben gaan zitten. Een prachtig groot wit ganzenei. Keurig door Geertje verstopt onder het stro. Onvindbaar. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan en tegelijkertijd ben ik super trots op Geertje.

Een eerste ei, terwijl de geiten buiten in de sneeuw staan. Bijzonder start van de lente.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *