Saar en Suus

Het is al even geleden. In november 2016 gingen onze laatste varkens naar de slacht. Ik nam me toen voor geen varkens meer te nemen. Na vier jaar varkens was het genoeg. Ik ging terug de zorg in. De kookschool ging dicht. Nou niet echt mijn favoriete jaar zeg maar. Nu is het samen werken met collega’s fantastisch en heb ik zowaar mijn post-Hbo opleiding praktijkverpleegkundige nagenoeg afgerond. Allemaal zaken om trots op te zijn. Maar de kookschool blijft kriebelen en varkens blijven gewoon leuk. Maar ook het idee ‘ Een supergoed leven met 1 slechte dag’ blijft gewoon een goed idee en beter dan het vlees het vlees wat te koop is in de supermarkt. De afgelopen jaren hebben we geprobeerd het vlees in te kopen bij mensen met dezelfde visie als wij. Maar toch…vlees van eigen erf heeft de voorkeur.  Je weet gewoon precies hoeveel knuffels je vlees heeft gehad en hoe fijn haar leven was. En je weet ook nog eens precies wat er in is gegaan. Hoeveel brokken, hoeveel groente en hooi. 

Annalyn, trots op alle overheerlijke droge worst.
Onze varkens zo nieuwsgierig als wat toen Gijs, Geesje en Geziena bij ons kwamen wonen in 2016

Nou ja je raad het al…we nemen weer biggen. Maar we nemen wel goed onder de loep waarom we de vorige keer besloten geen varkens meer te nemen. Varkens hebben volgens ons namelijk heel veel knuffels nodig. En ook een lekkere waterpoel om in te badderen en heerlijke groenten, hooi en brokken. Lekker de ruimte om te rennen en te spelen. Die onderdelen konden we prima. Het zo stress loos mogelijk naar de slager lukt ons ook.  Maar wij eten geen 200 kilo varkensvlees. Bij lange na niet. Zelfs al zijn wij een heel groot gezin. Vorige keer hebben wij het vlees te koop aangeboden. We verkochten goed. Heel goed zelfs. Maar wie mij kent weet dat ik nog in staat ben om mijn kont weg te geven. Kijk al zou ik er op zich geen moeite mee hebben om hier wat van weg te geven en zo kan ik nog wel wat lichaamsdelen bij langs. Maar handig is het niet altijd. Veel werk, veel blije mensen en zelf weinig over. Kortom dit keer vullen we onze eigen vriezer eerst en nadien verkopen we het overige voor een eerlijke prijs. Hoe we dat gaan doen? Nou gewoon. Op volgorde. Een vriendin van me heeft al aangegeven dat ze graag vlees wil kopen. Zij is nummer 1 en mag uitkiezen wat ze wil. Nummer 2 mag daarna etc. Zolang de voorraad strekt. Op is op en onze vriezer is vol. Bij deze afgesproken. 

Mama Husumer met haar jonge biggen.

Maar gelukkig is het nog lang niet zover. We gaan eerst genieten van de gezellige biggen. Vandaag hebben we 2 mooie dames uitgezocht. Husemer varkens zijn het geworden. Dit is een zeldzaam varken van origine rood met een witte band om de buik. Het varken werd veel in Denemarken gehouden maar in de tijd dat het verboden was om de deense vlag te heissen kwam dit ras in vergetelheid door de overeenkomstige kenmerken met de deense vlag. Gelukkig zijn er een aantal bewaard gebleven en zijn er nu in Nederland verkrijgbaar. Deze goedaardige varkens staan bekend om hun smaakvolle spek en ook hun gemarmerde vlees. Ook onze laatste varkens waren half husumer half pietrain. Maar nu geheel Husumer. 

Saar en Suus

We konden kiezen uit twee toompjes biggen. Het tweede toompje was nog wat jonger en heel schattig. Maar allemaal zwart wit. Wij waren toch wel onder de indruk van de mooie rode kleur van de originele Husumer. Begin november geboren en nu mogen de biggen bij hun moeder weg. We hadden nog keuze. We wilden graag zeugjes. Onze ervaring is dat het vlees toch lekkerder is dan van beertjes ookal zijn de beren gecastreerd. Bram en Bouke waren in 2013 gecastreerde Berkshire beren. Het vlees was prachtig. Maar jakkes. Zodra het vlees de pan raakte kwam er een geur vrij en had ik al gegeten en gedronken. Ik hoor je denken…Dat heeft ook voordelen! Klopt helemaal, maar kan niet de bedoeling zijn. Zeugjes voor ons deze keer. Voor degene die Harry onze bok nog kent…Harry en de biggen komen van hetzelfde adres. De biggen blijven nog een dikke week bij hun moeder. Op deze manier hebben wij de kans om het hok klaar te maken en de nodige administratie te regelen. Aanmelden bij mijn POV enzovoort want Nederland heeft behoorlijk strenge regels. 

Oke genoeg geklets..Ik zal jullie voorstellen: Dit zijn Saar en Suus. Of Suus en Saar. Welke volgorde je het prettigst vindt. Maar Saar is Roodbont en Suus is Swartbont. (Het ezelsbruggetje inmiddels gevonden?) Saar en Suus kwamen gelijk bij het hek om een knuffel te halen. Een voorzichtige knuffel dat wel. Even een kriebel over hun neus. Saar is heel mooi lang zoals past bij een Husumer en Suus is wat korter en boller en zwart wit natuurlijk. Maar beide lief en brutaal. Nog zeven nachten spelen met jullie broers en zusjes. Dan komen jullie bij ons. 

Leave a Reply

Spring naar toolbar