Zoek de verschillen

De eerste herfstbladeren dwarrelen van de bomen. Het grut heeft herfstvakantie en gezien onze zomervakantie wat in het water was gevallen en het in teken stond van mijn onhandigheid zijn we afgereisd naar ons geliefde Umbrië. Al een paar jaar zijn wij verknocht aan het kneuterige Gubbio en krijgen we een welkomstknuffel als we ons favoriete restaurantje binnenkomen. Maar deze herfst besluiten we onze blik te verbreden. Over de heuvels om precies te zijn. We willen kijken of de in het voorjaar zo geliefde Monte sibili en de in bloei staande piano grande in de herfst ook mooi zijn. Het zal er vast een stukje minder toeristisch zijn. En als echte plattelands Groningers hebben we het ook liever rustig. 

Rood gekleurde herfst heuvels in Umbrie.

Na een fantastische route waar het links nog mooier is dan rechts. En het na de volgende bocht nogmaals mooier is dan na de vorige. Een variëteit aan bomen die hun herfstkleuren laten zien; Donkergroen, oranje, geel, helderrood. Een pallet van kleuren waar de betoverende bergdorpjes met hun witte muren fel tegen afschijnen. Het landschap en het uitzicht is zo wisselend dat het enige mijn gezin verveeld is dat ik na elke bocht de auto uit spring om een foto te maken met mijn nieuwe rode camera. 

Het dorpje Labro, Umbrie, Italië.

We rijden door een enorme vallei omringd door golvende bergen. Zou dit de Piano Grande zijn? Wel heel mooi hoor. Maar we hadden er toch een wat andere voorstelling van. Misschien is het in de zomer wel gewoon mooier. We zien veel blokkerige nieuwbouwhuizen en wat slordige leegstand. De omgeving oogt grauw alsof de glans er af is. We slaan een smal weggetje in en na een aantal kilometer zien we een prachtig restaurant waarvan de voorgevel volledig is ingezakt. Ik moppel iets van;” Niet goed gebouwd voor al die sneeuw hier in de winter.” en we vinden het maar raar dat het niet wordt gerepareerd. Het oogt verlaten. Niet veel verder, na bocht achthonderdzesentachtig ofzo, valt onze mond open. Dit is de piano grande…Dat moet, dat kan niet anders. We gaan letterlijk en figuurlijk op de rem.

Piano Grande in de herfst

Een grote zacht groene vlakte omarmd door bergen die zo glooiend dat ze knuffelbaar lijken. Ook zonder de bloemen is de piano grande. (In het Nederlands betekent het de ‘grote stilte, adembenemend mooi. 

Na duizend foto’s van de vallei, de knuffelbergen en het pittoreske dorpje op de achtergrond rijden we stil door de vlakte. We zien een kudde koeien en kuddes schapen. Wat ons opvalt dat er tussen de kuddes campers staan. Het zal wel de moderne variant zijn van een schaapsherder. Ook in de bergen gaan ze natuurlijk met hun tijd mee. 

Midden op de piano grande is een woonwagenkamp met paarden. Ik zoom in op de paarden. Ik klik en voel me trots over mijn geslaagde plaatje. Al verwonderend rijden we door. En dan ineens valt me iets op. Het pittoreske dorpje wat ik inmiddels al een keer of twintig op de foto heb gezet bestaat eigenlijk uit puin en nog maar een handjevol recht op staande huizen. Ik heb in de afgelopen jaren wel eens wat gelezen over een aardbeving. Maar was dat hier?

Kudde paarden op de Piano Grande.

In de nacht van 23 op 24 augustus van het jaar 2016 wordt deze regio door een zware aardbeving getroffen. Meerdere dorpjes zijn door de schok in een klap met de grond gelijk gemaakt. Honderden mensen vinden de dood. Wegen zijn onbegaanbaar geworden. Duizenden gezinnen zijn dakloos. Eind oktober van datzelfde jaar scheurt een van de knuffelbergen in de buurt van castelluccio door een forse naschok. Wat nog stond in dit pittoreske dorpje is niet meer te redden. Hulpverlening komt moeizaam op gang. De zittende president beloofd gouden knuffelbergen maar niemand geloofd de regering. Zoals het er nu uit ziet was dat gevoel meer dan terecht. Geld verdween in de zakken van de maffia. Wegen worden mondjesmaat hersteld. Midden in het dorpje castellucio verkopen de bewoners hun linzen en handelswaar aan de enkele toerist die net als wij niet had meegekregen dat de piano grande letterlijk een grote stilte is geworden. De inwoners hebben de moed opgegeven. Ze verwachten niet dat Castellucio nog zal worden herbouwd. In de bouwkeet die dienstdoet als winkeltje hangt een zweem van verdriet en ellende. Ik koop zoveel linzen als mijn handen kunnen houden en keer terug naar de auto. In het dorp neem ik geen foto’s. Alleen al door het daar zijn voel ik me een ramptoerist. 

Ontdaan kijk ik naar de foto van de grote kudde paarden waar ik zo trots op was en kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Ook daar is het ingestorte dorpje al duidelijk te zien. Maar soms zie je alleen wat je wilt zien. 

Ontdaan vervolgen wij onze weg, maar al gauw merken we dat er in dit geval niet meer zoveel wegen naar Rome leiden. De ingestorte route is afgesloten en we moeten rechtsomkeert langs de weg hoe we gekomen zijn. Tientallen kilometers om. Genoeg tijd om na te denken. Zoek de verschillen: In ons dorpje worden onze huizen ook verwoest door aardbevingen. De oorzaak is echter geen natuurgeweld maar menselijk handelen en economisch gewin. Ook bij ons gaan grote sommen geld naar instanties die uit zijn op financieel gewin en komt er geen cent bij de bewoners. Bij ons zijn er nog geen doden gevallen. In tegenstelling tot onvoorspelbaar natuurgeweld weet iedereen hier welk risico we lopen en kijkt de overheid hoofdschuddend toe. Ik voel een enorme verbondenheid met de bewoners van Castellucio. Hoe lukt het ons om de ogen van de politiek te openen? Zal ik ze uitnodigen om linzen te komen eten? Ik heb genoeg. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *